Καταγγελία για τις διώξεις εναντίον των προσφύγων της Πάτρας.

Εδώ και μερικές ημέρες βρίσκεται σε εξέλιξη στην πόλη της Πάτρας μια απεχθής ρατσιστική επίθεση ενάντια στους πρόσφυγες. Ήδη έχει ξεκινήσει επιχείρηση-«σκούπα» με μαζικές συλλήψεις προσφύγων και γκρέμισμα τμημάτων του καταυλισμού τους με σκοπό την εκδίωξη τους από την πόλη. Το «έγκλημα» αυτών των ανθρώπων είναι ότι έφυγαν από την πατρίδα τους για να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή. Μια ζωή μακριά από τον πόλεμο και τη φτώχεια. Άλλωστε οι περισσότεροι από αυτούς είναι Αφγανοί και Κούρδοι πρόσφυγες, δηλαδή από περιοχές που έχουν πληγεί από τους «ειρηνευτικούς-αντιτρομοκρατικούς» πολέμους των ΗΠΑ και οι οποίες  βρίσκονται ακόμα υπό την κατοχή των ιμπεριαλιστών. 

Όμως, η ρατσιστική αυτή δίωξη δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία. Μήνες τώρα εξελίσσεται μια ενορχηστρωμένη επιχείρηση καλλιέργειας ενός ξενοφοβικού κλίματος στην πόλη με πρωτοστάτες το Δήμο, τη Νομαρχία και διάφορους επιχειρηματίες, οι οποίοι προέβαλλαν ως τη μόνη «λύση» στο «πρόβλημα» μια επιχείρηση της αστυνομίας. Επιπρόσθετα, η πλειοψηφία των τοπικών Μέσων Ενημέρωσης συνέβαλλαν σε αυτή την επιχείρηση προβάλλοντας τους πρόσφυγες σαν τέρατα. Συν τοις άλλοις η αντιμεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης και της ΕΕ προκρίνουν την αντιμετώπιση της προσφυγιάς με τη βία και τις διώξεις.  

Η Πορεία Αριστερή καταγγέλλει ως ρατσιστικό και απάνθρωπο τον διωγμό των μεταναστών και των προσφύγων.  

Ο λαός της Πάτρας, οι φοιτητές, κάθε δημοκράτης και αντιρατσιστής άνθρωπος έχει χρέος αυτή τη στιγμή να δείξει έμπρακτα την αλληλεγγύη του απέναντι στους κατατρεγμένους μετανάστες και πρόσφυγες και να αντισταθεί ενάντια στο ρατσιστικό διωγμό και στην καταστολή.   

Οι μετανάστες δεν είναι πρόβλημα…έχουν προβλήματα!   

ΠΟΡΕΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ

ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ.

Η κυβέρνηση συνεχίζοντας την αντιλαϊκή πολιτική που εφαρμόζει εδώ και 4 χρόνια  ξεδιπλώνει σιγά σιγά τα νέα σχέδια της. Αυτή τη φορά έχει σα στόχο την κοινωνική ασφάλιση. Ακολουθώντας τις εντολές της ΕΕ και προκειμένου να υπηρετήσει πιστά τους εργοδότες σκοπεύει να προχωρήσει στην καταπάτηση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων με το πρόσχημα ότι μόνο έτσι μπορεί να εξασφαλιστεί «η βιωσιμότητα των ταμείων». 

Τα νέα αντιασφαλιστικά μέτρα (που έρχονται να συμπληρώσουν αυτά των προηγούμενων κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) προωθούν:

• τη μείωση των συντάξεων
• την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης
• την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων
• τον αποχαρακτηρισμό των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων
• τον περιορισμό των αναπηρικών συντάξεων

 Πιο συγκεκριμένα, τα νέα μέτρα προβλέπουν τον περιορισμό της σύνταξης μέχρι 11%,  σύνταξη μετά από 40 χρόνια εργασίας ανεξαρτήτως ορίου ηλικίας, 15 χρόνια επιπλέον δουλειά για τις μητέρες και επιπλέον 5 έως 7 έτη δουλειάς για σχεδόν 350.000 εργαζόμενους λόγω της αναθεώρησης της λίστας των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων. 

Όλα αυτά έχουν ως στόχο την ισοπέδωση του όποιου κράτους «πρόνοιας» υπήρχε μέχρι τώρα, να απαλλάξουν πλήρως την εργοδοσία από τις υποχρεώσεις της και να σπρώξουν τους εργαζομένους στην ιδιωτική ασφάλιση και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Όλα αυτά εντάσσονται σε ένα ευρύτερο σχεδιασμό που θέλει την μετατροπή της υγείας, της παιδείας, της ασφάλισης από κοινωνικό δικαίωμα σε εμπόρευμα προς πώληση σε κάθε ενδιαφερόμενο και σε ατομική υποχρέωση του καθενός. 

Η κυβέρνηση έχει αρχίσει εδώ και καιρό μια εκστρατεία κινδυνολογίας και προβλέπει την κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος αν δεν μειωθούν οι συντάξεις, αν δεν αυξηθούν τα όρια ηλικίας, … , με λίγα λόγια αν δεν περισταλούν τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων. Αυτή η επιχείρηση παραπλάνησης των εργαζομένων διεξάγεται καθημερινά μέσω των τηλεοπτικών παραθύρων, των ΜΜΕ όπου διάφοροι παράγοντες της ΝΔ, «αντικειμενικοί» δημοσιογράφοι και «σοφοί» τεχνοκράτες προσπαθούν να μας πείσουν ότι η μόνη διέξοδος από την κρίση του ασφαλιστικού είναι τα «σωτήρια» μέτρα της κυβέρνησης. 

 Όμως για την δεινή κατάσταση των ταμείων δεν ευθύνονται ούτε στο ελάχιστο οι εργαζόμενοι και δεν είναι αυτοί που πρέπει να «πληρώσουν τη νύφη». Αντίθετα το κράτος και οι εργοδότες είναι μόνοι υπεύθυνοι. Οι ρίζες του προβλήματος συνοψίζονται στα παρακάτω:

 §         Το κράτος δεν πληρώνει τις εισφορές του προς τα ασφαλιστικά ταμεία παρακάμπτοντας τους νόμους

§         Με ειδικές ρυθμίσεις οι εργοδότες απαλλάσσονται από τις εισφορές που υποχρεούνται να καταβάλουν

§         Η παράνομη εισφοροδιαφυγή των εργοδοτών έχει παγιωθεί παίρνοντας μεγάλες διαστάσεις

§         Εκατομμύρια ευρώ από τα αποθεματικά των ταμείων, δηλαδή χρήματα των εργαζομένων, παίζονται στο χρηματιστήριο

§         Η ολοένα αυξανόμενη μερική απασχόληση οδηγεί σε μερικές εισφορές προς στα ταμεία και κατ’ επέκταση σε μερικές συντάξεις

§         Το φαινόμενο της μαύρης (ανασφάλιστης) εργασίας στερεί τα ταμεία από εισφορές(1 στους 5 εργάζεται ανασφάλιστος) – η πλειοψηφία των οικονομικών μεταναστών δουλεύει υπό αυτό το καθεστώς 

 Παράλληλα η κυβέρνηση έχει στήσει ένα προσχηματικό «διάλογο» προκειμένου «συζητήσει δημοκρατικά» το ζήτημα του ασφαλιστικού. Όμως δε μπορεί να γίνει κανένας διάλογος για το πώς και πόσο θα περιορίσουν τα δικαιώματα μας. 

Η επίθεση στα ασφαλιστικά δικαιώματα είναι κάτι που μας αφορά όλους. Εμείς οι φοιτητές, που είτε είμαστε εργαζόμενοι είτε θα αποτελέσουμε τους αυριανούς εργαζόμενους πρέπει να συμπαραταχθούμε με τους εργαζόμενους, τους άνεργους ενάντια στην αντιασφαλιστική «μεταρύθμιση». Για τη νίκη απαιτείται μαζικός ενωτικός αγώνας και συντονισμένες μαζικές κινητοποιήσεις. Κάθε λογική διάσπασης, όπως ξεχωριστές διαδηλώσεις, πρέπει να απομονωθεί γιατί οδηγεί στην αποδυνάμώση των κινητοποιήσεων.    

Αγωνιζόμαστε για:

 ü     Να μην περάσει η αντιασφαλιστική «μεταρρύθμιση» της κυβέρνησης

ü     Καμιά περιστολή των ασφαλιστικών δικαιωμάτων

ü     Δημόσια κοινωνική, καθολική, πλήρης και υποχρεωτική ασφάλιση όλων των εργαζομένων (Ελλήνων και αλλοδαπών)

ü     Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ

ü     Αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις  

Επιδιώκουμε τον ευρύτερο συντονισμό με όλους τους φορείς, τα σωματεία, κάθε κομμάτι της κοινωνίας που μοιράζεται με μας το στόχο της υπεράσπισης των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων

Γιατί επιμένουμε στις ενωτικές πορείες

    Με αφορμή τη μάχη για την υπεράσπιση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων μας η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη και με την εμπειρία των μεγάλων Πανεκπαιδευτικών κινητοποιήσεων των τελευταίων χρόνων, ως αριστερή παράταξη που προασπίζεται στην πράξη την ενότητα στη δράση, θεωρούμε αναγκαίο να αναδείξουμε ξανά τους λόγους που μας επιβάλλουν ως απαραίτητο και αποτελεσματικό μέσο πάλης τις ενωτικές διαδικασίες στους τρόπους διεκδίκησης των δικαιωμάτων μας. Η αναγκαιότητα αυτή γίνεται πιο επιτακτική, με δεδομένη τη λαθεμένη κατεύθυνση διεκδίκησης μιας μερίδας φοιτητών – εργαζομένων, οι οποίοι επιμένουν σε διαχωριστικές λογικές και πρακτικές που δεν ευνοούν την ανάπτυξη του μαζικού κινήματος.

 

Πιο συγκεκριμένα η δημιουργία ενός ενιαίου μετώπου ενάντια στην επίθεση της κυβέρνησης στο ασφαλιστικό (αλλά και στα εργασιακά μας δικαιώματα), διευκολύνει τους φοιτητές – εργαζόμενους να εκφράσουν την αντίθεση τους στα μέτρα αυτά και να συνειδητοποιήσουν σε βάθος τον αντιλαϊκό χαρακτήρα των μεταρρυθμίσεων που προσπαθούν να περάσουν και να εφαρμόσουν οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, μέσα στα πλαίσια του πολιτικού διαλόγου και των ιδεολογικών αντιπαραθέσεων που αναπτύσσονται στην ενωτική δράση του κινήματος. Αυτή η διαδικασία μαζικοποιεί και ενώνει τις διαφορετικές συνιστώσες του κινήματος και επιπλέον κερδίζει τους αμύητους, τους ανένταχτους ή και αδιάφορους, τους οποίους ουσιαστικά απομονώνει και περιθωριοποιεί η λογική των διαχωριστικών γραμμών.

 

Επιπλέον, διανύουμε μια φάση όπου το φοιτητικό κίνημα και γενικότερα η νεολαία έχει δώσει μία ηχηρή απάντηση στην αντιλαϊκή πολιτική της ιδιωτικοποίησης-επιχειρηματικοποίησης της εκπαίδευσης. Η δυναμική αυτή που ανέπτυξε το φοιτητικό κίνημα σφυρηλατήθηκε και αναπτύχθηκε μέσα από την ενωτική δράση, που επιτρέπει την έκφραση των αντιθέσεων και συγχρόνως διασφαλίζουν τη συλλογικότητα. Έτσι, γίνεται κατανοητό ότι η ενωτική διεκδικητική δράση εδραιώνει την μαζικότητα και καλλιεργεί την πολιτική συνείδηση της βάσης του κινήματος. Προϋποθέσεις που είναι αναγκαίες για την αντίσταση στην καπιταλιστική λαίλαπα. Αυτοί που δε θέλουν να κατανοήσουν αυτήν την αυτονόητη ιστορική αλήθεια είναι αυτοί που φοβούνται τη μαζικότητα. Αυτοί που φοβούνται την μαζικότητα επειδή δεν μπορούν να την ελέγξουν, να τη χειραγωγήσουν.

 

Στην αντίπερα όχθη εμείς, ως Πορεία Αριστερή, εμπιστευόμαστε τις λαϊκές μάζες και την ελεύθερη διαπάλη των ιδεών, μέσα στους κόλπους του φοιτητικού και συνολικότερα του λαϊκού κινήματος.

 

Εδώ κρίνουμε σκόπιμο να αναφέρουμε ένα ιστορικό παράδειγμα: κατά την διάρκεια της Δικτατορίας του Μεταξά (1936-1940) η Κομμουνιστική Νεολαία (ΟΚΝΕ), μέσα σε κλίμα έντονης καταστολής, διασφάλισε την επικοινωνία της με τις μάζες παρεμβαίνοντας στα φιλοπόλεμα συλλαλητήρια του Μεταξά και αναδεικνύοντας τα δικά της αντιπολεμικά-αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα σε κυρίαρχα, διατηρώντας ισχυρούς του δεσμούς με τη βάση κινήματος. Αυτή η ιστορικά δικαιωμένη αρχή δράσης στο κίνημα ανέδειξε την πολιτική δυναμική του και κατοχύρωσε τη συλλογικότητά του.

 

Γιατί λοιπόν σήμερα κάποιοι που θέλουν να αποκαλούνται κομμουνιστές διαγράφουν όλη αυτή την ιστορική εμπειρία, ακολουθώντας την αντίθετη ακριβώς τακτική, την τακτική τήρησης αποστάσεων υγειονομικής ασφαλείας από άλλες ιδέες, που μόνο φθορά προκαλεί στο κίνημα;

 

Είναι κατανοητό ότι οι ιστορικά δικαιωμένες αρχές της ενωτικής δράσης του λαϊκού κινήματος βρίσκουν την αντιστοίχησή τους στις μέρες μας και επιβεβαιώνονται στην σύγχρονη πολιτική πράξη: Οι μαζικότερες Πανεκπαιδευτικές (και όχι μόνο) πορείες στην Πάτρα αλλά και πανελλαδικά πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια. Τα τελευταία χρόνια που λογικές διάσπασης και αυτοί που τις υποστηρίζουν μπήκαν στο περιθώριο ύστερα από την πίεση που ασκήθηκε από τη βάση των κινημάτων, μέχρι που αναγκάστηκαν να αλλάξουν τακτική και να ακολουθήσουν μία ενωτική μαχητική πάλη. Αυτή η ενωτική – μαχητική πάλη των εργαζομένων ήταν η μόνη που μπόρεσε να ματαιώσει τις επιθέσεις του κεφαλαίου, όπως έδειξε η περίπτωση της απεργιακής κινητοποίησης της ΓΣΕΕ που πέτυχε την απόσυρση του αντεργατικού νόμου Γιαννίτση για το ασφαλιστικό το 2000.

 

Παλεύουμε με το μόνο τρόπο που η ιστορική εμπειρία δικαιώνει και η σύγχρονη πολιτική αναγκαιότητα ανάπτυξης του κινήματος επιβάλλει, την ενότητα στη δράση.

Εξ αναβολής Γ.Σ.

Γενική Συνέλευση (ΕΞ ΑΝΑΒΟΛΗΣ) του Φ.Σ.

Μηχανολόγων Μηχανικών στις 17/1 και ώρα

13:00 στο ΑΠ4, με θέματα: 

1.Ασφαλιστικό

2.ΚΕΣ

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Γενική Συνέλευση του Φ.Σ. Μηχανολόγων Μηχανικών

στις 15/1 και ώρα 13:00 στο ΑΠ4 με θέματα: 

1.Ασφαλιστικό

2.ΚΕΣ

Εργασιακός μεσαίωνας στην Πάτρα

Η εργοδοτική αυθαιρεσία ξεπέρασε για μια ακόμη φορά τον εαυτό της. Την Τετάρτη 3 Οκτώβρη δυο εργαζόμενοι(ανάμεσα τους ένας φοιτητής) της επιχείρησης IDEAL (καφετέρια) στην Πάτρα βρέθηκαν στο κρατητήριο επειδή τόλμησαν να ζητήσουν τις δεδουλευμένες αποδοχές τους (και μάλιστα με βεβαιώσεις της επιθεώρησης εργασίας) που ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης τους χρωστούσε. Πιο συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια συνάντησης των εν λόγω εργαζομένων με το διευθυντή στα γραφεία της επιχείρησης η ασφάλεια εισέβαλλε και κατόπιν εντολής του ιδιοκτήτη συνέλαβε τους εργαζόμενους ως εκβιαστές χωρίς να έχει κανένα αποδεικτικό στοιχείο στα χέρια της.

Η στάση της αστυνομίας απέδειξε για πολλοστή φορά ότι βρίσκεται αταλάντευτα στο πλευρό της εργοδοσίας υποστηρίζοντας τις αντεργατικές τακτικές της και συμβάλλοντας τα μέγιστα στην τρομοκράτηση και την καταστολή των εργαζομένων που αγωνίζονται.

Όμως, η στημένη κατηγορία του εκβιασμού δεν αποσκοπούσε μόνο στην κλοπή των δεδουλευμένων αποδοχών των εργαζομένων και στην τρομοκράτηση κάθε εργαζόμενου που θα τολμούσε να διεκδικήσει τα δικαιώματα του αλλά και στην απαλλαγή της επιχείρησης από δυο ενοχλητικούς συνδικαλιστές, μιας και οι προαναφερθέντες είχαν αρχίσει να οργανώνουν τους εργαζομένους της επιχείρησης για να διεκδικήσουν αυτά που δικαιωματικά τους ανήκουν.

Κατά τη διάρκεια της δικής που διεξήχθη στις 10/10 αποδείχτηκε πανηγυρικά η αθωότητα των δυο εργαζομένων. Αξίζει να σημειωθεί ότι πριν από τη δίκη υπήρξε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τα δικαστήρια με τη συμμετοχή δεκάδων εργαζομένων-αλληλέγγυων.

Το παραπάνω περιστατικό κάθε άλλο παρά μεμονωμένο μπορεί να χαρακτηριστεί. Οι συνθήκες εργασίας στην Πάτρα είναι μια μικρογραφία του εργασιακού τοπίου που επικρατεί σε ολόκληρη την Ελλάδα. Ειδικά για την περίπτωση των επιχειρήσεων εστίασης της Πάτρας η ασυδοσία των εργοδοτών προσδίδει κυριολεκτικό νόημα στη φράση «εργασιακός μεσαίωνας». Σε μια πόλη η οποία μαστίζεται από την ανεργία, οι εργαζόμενοι σερβιτόροι, μάγειρες, ξενοδοχοϋπάλληλοι είναι αναγκασμένοι να ανέχονται την κλοπή των μισθών τους, την απλήρωτη υπερωρία, την ανασφάλιστη εργασία, ακόμα και την παρακολούθηση τους με κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης στο χώρο εργασίας από την εργοδοσία προκειμένου να μη βρεθούν αντιμέτωποι με το ενδεχόμενο της απόλυσης. Η κατάσταση που επικρατεί θυμίζει έντονα πραγματικό σκλαβοπάζαρο.

Το ζήτημα αυτό αφορά πολύ περισσότερο εμάς τους φοιτητές. Ανάμεσα σε αυτούς που δουλεύουν (συνήθως ανασφάλιστοι) υπό αυτές τις απάνθρωπες συνθήκες είναι και εκατοντάδες φοιτητές που προσπαθούν να κερδίσουν τα προς το ζην αφού η παιδεία είναι μόνο κατ’ ευφημισμό δωρεάν και ούτε λόγος να γίνεται για φοιτητική μέριμνα(σίτιση-στέγαση-μετακίνηση). Πολλοί από αυτούς τους εργαζόμενους συμφοιτητές μας αναγκάζονται να αφήσουν σε δεύτερη μοίρα τις σπουδές τους για χάρη της δουλειάς. Αυτοί είναι που χαρακτηρίζονται από το Υπουργείο «Παιδείας» αιώνιοι φοιτητές και αντιμετωπίζονται ως παρείσακτοι αφού κινδυνεύουν να διαγραφούν σύμφωνα με τις προσταγές του νέου Νόμου-Πλαίσιο. Όμως, όπως αποδεικνύεται και παραπάνω, «οι αιώνιοι φοιτητές δεν είναι πρόβλημα… έχουν προβλήματα»!

Για τη Γ.Σ. των Μηχ. Μηχανικών

ΕΠΙ ΤΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ

Πάτρα, Πέμπτη 6/12/2007

Σήμερα πραγματοποιήθηκε η εξ αναβολής γενική συνέλευση του συλλόγου Μηχανολόγων Μηχανικών με θέματα συζήτησης ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ-ΚΕΣ, η οποία αποφάσισε 3ημερη κατάληψη και συμμετοχή στην κινητοποίηση στις 12/12 (πλαίσιο ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ).

Πριν την ανάγνωση των πλαισίων θέσαμε, σαν Πορεία Αριστερή, ζήτημα επί της διαδικασίας της ψηφοφορίας. Πιο συγκεκριμένα, προτείναμε να γίνει μια ψηφοφορία για το κάθε ζήτημα (ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ-ΚΕΣ) ξεχωριστά προκειμένου τα δυο θέματα να ζητηθούν χωριστά και να εκφραστεί η άποψη των φοιτητών σε κάθε θέμα.

Για εμάς μια τέτοια διαδικασία ψηφοφορίας δείχνει πρώτα από όλα σεβασμό προς το συνομιλητή, προς τα μέλη του συλλόγου. Καμία παράταξη δε συμφώνησε με την πρόταση μας με τη δικαιολογία ότι «τα ζητήματα συνδέονται» και για αυτό το λόγο πρέπει να μπαίνουν σε ένα πλαίσιο.

Αναγνωρίζουμε ότι τόσο η αντιασφαλιστική επίθεση όσο και τα αντιεκπαιδευτικά μέτρα έχουν κοινές ρίζες, άλλα πιστεύουμε ότι αυτό πρέπει να το αναδείξουμε με πολιτικά επιχειρήματα και όχι μηχανιστικά βάζοντας τα όλα στο ίδιο πλαίσιο-τσουβάλι.

Σήμερα για εμάς, εν οψεί της πανεργατικής απεργίας στις 12 Δεκέμβρη το ζήτημα του ασφαλιστικού θα έπρεπε να συζητηθεί διεξοδικά και όχι να τσουβαλιάζεται μαζί με άλλα ζητήματα.

Τόσο οι δυνάμεις της ΕΑΑΚ που πρωτοστάτησαν σε αυτό το κείμενο-συνονθύλευμα που δεν μπορεί να ιεραρχήσει ποιο είναι το πρωτεύον και ποιο είναι το δευτερεύον σε αυτή την συγκυρία, όσο και οι δυνάμεις της λεγόμενης «Αρ.Εν.» που σύρθηκαν πίσω από την λογική του «ας είμαστε «ενωμένοι» και δεν έχει σημασία πάνω σε ποια βάση» έδειξαν ότι το μόνο ενδιαφέρον τους ήταν «να πάρουν τη συνέλευση» και όχι να αναπτυχθεί ένας γόνιμος διάλογος στα πλαίσια τους συλλόγου μας όπου θα στήσει ένα κίνημα διεκδικητικό που θα σταθεί ενάντια στη νέα αντεργατική επίθεση της κυβέρνησης η οποία έχει στόχο την μείωση των συντάξεων, την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης και τον περιορισμό των ΒΑΕ.

Τελικά δεν επέτρεψαν να γίνει ψηφοφορία για να αποφασίσει ο σύλλογος για τη διαδικασία της ψηφοφορίας που τον εξέφραζε ισχυριζόμενοι ότι για τέτοια θέματα αποφασίζει το προεδρείο, το οποίο είχε αρνητική στάση.

Πορεία Αριστερή