Με αφορμή τη μάχη για την υπεράσπιση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων μας η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη και με την εμπειρία των μεγάλων Πανεκπαιδευτικών κινητοποιήσεων των τελευταίων χρόνων, ως αριστερή παράταξη που προασπίζεται στην πράξη την ενότητα στη δράση, θεωρούμε αναγκαίο να αναδείξουμε ξανά τους λόγους που μας επιβάλλουν ως απαραίτητο και αποτελεσματικό μέσο πάλης τις ενωτικές διαδικασίες στους τρόπους διεκδίκησης των δικαιωμάτων μας. Η αναγκαιότητα αυτή γίνεται πιο επιτακτική, με δεδομένη τη λαθεμένη κατεύθυνση διεκδίκησης μιας μερίδας φοιτητών – εργαζομένων, οι οποίοι επιμένουν σε διαχωριστικές λογικές και πρακτικές που δεν ευνοούν την ανάπτυξη του μαζικού κινήματος.
Πιο συγκεκριμένα η δημιουργία ενός ενιαίου μετώπου ενάντια στην επίθεση της κυβέρνησης στο ασφαλιστικό (αλλά και στα εργασιακά μας δικαιώματα), διευκολύνει τους φοιτητές – εργαζόμενους να εκφράσουν την αντίθεση τους στα μέτρα αυτά και να συνειδητοποιήσουν σε βάθος τον αντιλαϊκό χαρακτήρα των μεταρρυθμίσεων που προσπαθούν να περάσουν και να εφαρμόσουν οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, μέσα στα πλαίσια του πολιτικού διαλόγου και των ιδεολογικών αντιπαραθέσεων που αναπτύσσονται στην ενωτική δράση του κινήματος. Αυτή η διαδικασία μαζικοποιεί και ενώνει τις διαφορετικές συνιστώσες του κινήματος και επιπλέον κερδίζει τους αμύητους, τους ανένταχτους ή και αδιάφορους, τους οποίους ουσιαστικά απομονώνει και περιθωριοποιεί η λογική των διαχωριστικών γραμμών.
Επιπλέον, διανύουμε μια φάση όπου το φοιτητικό κίνημα και γενικότερα η νεολαία έχει δώσει μία ηχηρή απάντηση στην αντιλαϊκή πολιτική της ιδιωτικοποίησης-επιχειρηματικοποίησης της εκπαίδευσης. Η δυναμική αυτή που ανέπτυξε το φοιτητικό κίνημα σφυρηλατήθηκε και αναπτύχθηκε μέσα από την ενωτική δράση, που επιτρέπει την έκφραση των αντιθέσεων και συγχρόνως διασφαλίζουν τη συλλογικότητα. Έτσι, γίνεται κατανοητό ότι η ενωτική διεκδικητική δράση εδραιώνει την μαζικότητα και καλλιεργεί την πολιτική συνείδηση της βάσης του κινήματος. Προϋποθέσεις που είναι αναγκαίες για την αντίσταση στην καπιταλιστική λαίλαπα. Αυτοί που δε θέλουν να κατανοήσουν αυτήν την αυτονόητη ιστορική αλήθεια είναι αυτοί που φοβούνται τη μαζικότητα. Αυτοί που φοβούνται την μαζικότητα επειδή δεν μπορούν να την ελέγξουν, να τη χειραγωγήσουν.
Στην αντίπερα όχθη εμείς, ως Πορεία Αριστερή, εμπιστευόμαστε τις λαϊκές μάζες και την ελεύθερη διαπάλη των ιδεών, μέσα στους κόλπους του φοιτητικού και συνολικότερα του λαϊκού κινήματος.
Εδώ κρίνουμε σκόπιμο να αναφέρουμε ένα ιστορικό παράδειγμα: κατά την διάρκεια της Δικτατορίας του Μεταξά (1936-1940) η Κομμουνιστική Νεολαία (ΟΚΝΕ), μέσα σε κλίμα έντονης καταστολής, διασφάλισε την επικοινωνία της με τις μάζες παρεμβαίνοντας στα φιλοπόλεμα συλλαλητήρια του Μεταξά και αναδεικνύοντας τα δικά της αντιπολεμικά-αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα σε κυρίαρχα, διατηρώντας ισχυρούς του δεσμούς με τη βάση κινήματος. Αυτή η ιστορικά δικαιωμένη αρχή δράσης στο κίνημα ανέδειξε την πολιτική δυναμική του και κατοχύρωσε τη συλλογικότητά του.
Γιατί λοιπόν σήμερα κάποιοι που θέλουν να αποκαλούνται κομμουνιστές διαγράφουν όλη αυτή την ιστορική εμπειρία, ακολουθώντας την αντίθετη ακριβώς τακτική, την τακτική τήρησης αποστάσεων υγειονομικής ασφαλείας από άλλες ιδέες, που μόνο φθορά προκαλεί στο κίνημα;
Είναι κατανοητό ότι οι ιστορικά δικαιωμένες αρχές της ενωτικής δράσης του λαϊκού κινήματος βρίσκουν την αντιστοίχησή τους στις μέρες μας και επιβεβαιώνονται στην σύγχρονη πολιτική πράξη: Οι μαζικότερες Πανεκπαιδευτικές (και όχι μόνο) πορείες στην Πάτρα αλλά και πανελλαδικά πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια. Τα τελευταία χρόνια που λογικές διάσπασης και αυτοί που τις υποστηρίζουν μπήκαν στο περιθώριο ύστερα από την πίεση που ασκήθηκε από τη βάση των κινημάτων, μέχρι που αναγκάστηκαν να αλλάξουν τακτική και να ακολουθήσουν μία ενωτική μαχητική πάλη. Αυτή η ενωτική – μαχητική πάλη των εργαζομένων ήταν η μόνη που μπόρεσε να ματαιώσει τις επιθέσεις του κεφαλαίου, όπως έδειξε η περίπτωση της απεργιακής κινητοποίησης της ΓΣΕΕ που πέτυχε την απόσυρση του αντεργατικού νόμου Γιαννίτση για το ασφαλιστικό το 2000.
Παλεύουμε με το μόνο τρόπο που η ιστορική εμπειρία δικαιώνει και η σύγχρονη πολιτική αναγκαιότητα ανάπτυξης του κινήματος επιβάλλει, την ενότητα στη δράση.
