Ο «φιλόξενος» έλληνας

Μαύροι, λευκοί, ασιάτες, αφρικάνοι και ευρωπαίοι. Τι μας κάνει καλύτερους από άλλους; ΑΠΟΛΥΤΩΣ  τίποτα!

Κάθε άνθρωπος πέρα απο κάποια εξωτερικά ιδιώματα έχει την ικανότητα να αγαπά, να δημιουργεί, να σκέπτεται και να θαυμάζει τον κόσμο στον οποίο ζει.

Ο κάθε λαός όταν θέλει να στραφεί στον ρατσισμό το κάνει βρίσκοντας διάφορους τρόπους για να δικαιολογήσει το φαινόμενο αυτό. Η ναζιστική Γερμανία είχε προφασιστεί την γενετική καθαρότητα. Η  Κου Κλουξ Κλαν που εδρασε στην Αμερική την υπεροχή των λευκών έναντι των άλλων φυλών.Εμείς εδώ στην Ελλάδα όταν έχουμε κρούσματα ρατσισμού τα αιτολογούμε με το πρόσχημα της καταγωγής μας και της ένδοξης ιστορίας μας.

Ο ρατσισμός λοιπόν είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που δεν θα μπορούσε να λείπει από την ελληνική κοινωνία όπου ζούμε. Νομίζουμε ότι γεννηθήκαμε στον γεωγραφικό χώρο που  δημιουργήθηκε ο πολιτισμός και ότι τίποτα δεν είναι πανω από εμάς.

Ψάχνοντας, όμως, πίσω στην ιστορία θα μπορέσει κανείς να δει ότι τα πρώτα σημάδια του αρχαίου πολιτισμού ήταν στην περιοχή που τώρα ονομάζουμε Κίνα περίπου πέντε χιλιετίες πίσω.  Συνεχίζοντας αυτή την έρευνα θα μάθουμε ότι ούτε ο Αριστοτέλης ούτε πολλές γνωστές προσωπικότητες του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού (χωρίς να υποβαθμίζεται το έργο τους)  θεωρούνται οι εφευρέτες της γραφής.

Ο μύθος του φιλόξενου έλληνα ο οποίος είναι πρόθυμος να βοηθήσει τους ξένους είναι καιρός  να αναθεωρηθεί. Από τη μία, είμαστε φιλόξενοι σε αυτούς που θα δώσουν δουλειά στον έλληνα, δηλαδή στους τουρίστες. Από την άλλη, άνθρωποι που έρχονται στην Ελλάδα για να βρουν δουλειά όπως Πακιστανοί και Αλβανοί (δεν θέλω να θίξω το ποιός τους εκμεταλλεύεται και τους ‘πετάει’ στην Ελλάδα) περιθωριοποιούνται από την κοινωνία ως σφετεριστές της εργασίας που ο έλληνας έχει τόσο ανάγκη άλλα δεν θα δούλευε εκεί γιατί την θεωρεί μπαναλ. Γινόμαστε φιλόξενοι ,λοιπόν, μόνο σε αυτούς από τους οποίους περιμένουμε να μας δώσει τα ζεστά του λεφτά.

Αν είχαμε τη διάθεση να μάθουμε τα προτερήματα και τα ελλατώματα του άλλου ο κόσμος θα ήταν πιο όμορφος χωρίς πολέμους, χωρίς να σκεφτόμαστε πως θα διώξουμε τους μετανάστες.

Δημοσιεύτηκε στον Λαμπτήρα Πυρακτώσεως (τεύχος 4ο, Νοέμβρης 2009)

Περί αυτονόητων…(ή Δικαιώματα σε εποχή κρίσης)

Εργάζομαι σε μια κατασκευαστική – μελετητική εταιρεία τα τελευταία τρία χρόνια. Δεδομένου ότι πρόκειται για ιδιωτικό τομέα, θεωρούμαι ευνοημένη που με ήπια διεκδίκηση αναγνωρίσθηκαν μισθολογικά οι τίτλοι σπουδών μου (πτυχίο – μεταπτυχιακό).  Εκφράζοντας σθεναρότερες δε απαιτήσεις, κατάφερα να εξασφαλίσω πληρωμή και για τις υπερωρίες (!).

Πάρα ταύτα, από τον Ιανουάριο του 2010, με πρόσχημα την οικονομική κρίση και τη χαμηλή ρευστότητα, οι εργοδότες μου έκριναν σκόπιμο να κόψουν τις κακές συνήθειες και ως εκ τούτου αποφάσισαν να σταματήσουν να πληρώνουν τους υπαλλήλους (περίπου 80 άτομα). Ξεκινώντας με ανακοινώσεις περί ολιγοήμερης καθυστέρησης της καταβολής μισθών προκειμένου να μη γίνουν απολύσεις, η εργοδοσία ζητούσε τόσο την κατανόηση και την υπομονή των υπαλλήλων όσο και τη στήριξη, ώστε όλοι μαζί «να προχωρήσουμε το μεγαλόπνοο ταξίδι της εταιρείας». Καθότι όμως τα αφεντικά είναι πολύ δημοκρατικά, μας δόθηκε και η ‘επιλογή’ της παραίτησης αν δεν δεχόμασταν την εν λόγω τακτική.

 Εν όψει της καλπάζουσας ανεργίας και με δεδομένες τις δεσμεύσεις της εργοδοσίας ότι καταβάλλεται κάθε προσπάθεια για ομαλή καταβολή μισθών, εκ μέρους του εργατικού δυναμικού  δεν σημειώθηκαν παρά ελάχιστες αντιδράσεις.

Ως αναμενόμενο, η ολιγοήμερη καθυστέρηση μισθοδοσίας έγινε πολύμηνη, με συνεχείς αναβολές και ταυτόχρονες εκκλήσεις κατανόησης. Οι ρυθμοί δε εργασίας συνεχίστηκαν κανονικά, ως να τρεφόμασταν με παχυλούς μισθούς.  Μέσα στο καλλιεργούμενο κλίμα τρομοκρατίας «κάνε υπομονή αλλιώς θα απολυθείς κι άντε να βρεις δουλειά αυτό τον καιρό», συνειδητοποίησα το μέγεθος της εκμετάλλευσης. Έτσι, μετά από τέσσερις μήνες που δούλευα αμισθί, αποφάσισα να αναζητήσω ποιες ήταν οι προβλεπόμενες από το νόμο ενέργειες ώστε να διεκδικήσω τα δικαιώματά μου υπό αυτές τις συνθήκες.

Ως πρώτο βήμα, απευθύνθηκα στην επιθεώρηση εργασίας, όπου και υπέβαλλα καταγγελία προς την εταιρεία για μη υποβολή δεδουλευμένων. Με τη συγκεκριμένη διαδικασία, η επιθεώρηση εργασίας ορίζει μια ημερομηνία στη οποία, εργοδότης και εργαζόμενος προσέρχονται σε κοινή συνάντηση με τον επόπτη εργασίας προκειμένου να διερευνηθεί η ισχύς των καταγγελλομένων αλλά και οι προθέσεις του εργοδότη. Στην ορισμένη συνάντηση, η εταιρεία εκπροσωπήθηκε από τον δικηγόρο της, ο οποίος σαφώς αναγνώρισε ότι υπάρχουν οφειλές απέναντί μου, πλην όμως δεν ήταν σε θέση να διευκρινίσει πότε και αν θα καταβάλλονταν τα οφειλόμενα.

Εξελικτικά προχώρησα στο δεύτερο βήμα, το οποίο είναι η επίσχεση εργασίας. Με την άσκηση αυτού του δικαιώματος μου, δήλωσα στους εργοδότες μου ρητά με αποστολή εξώδικου εγγράφου, ότι διακόπτω την απασχόλησή μου μέχρι να μου καταβληθούν οι καθυστερούμενες αποδοχές. Διαδικαστικά, κατά τη διάρκεια της επίσχεσης εργασίας ο εργαζόμενος δεν υποχρεούται να παρέχει εργασία ούτε και να παρουσιάζεται στην επιχείρηση δικαιούμενος παράλληλα τις αποδοχές του για το χρονικό διάστημα αποχής του μέχρι την αποπληρωμή των οφειλομένων από τον εργοδότη. Επιπλέον έχει το δικαίωμα να απασχοληθεί σε άλλο εργοδότη, για την αντιμετώπιση των βασικών του αναγκών. Εναλλακτικά, ο υπάλληλος δικαιούται επίδομα επίσχεσης του ΟΑΕΔ, το οποίο είναι αντίστοιχο του επιδόματος ανεργίας, καταβάλλεται για όσο διάστημα διαρκέσει η επίσχεση και επιστρέφεται στον ΟΑΕΔ με την αποπληρωμή των οφειλομένων από τον εργοδότη, όταν ικανοποιηθούν οι όροι της επίσχεσης.
Πρακτικά, το συγκεκριμένο μέτρο αποτελεί πιο αποτελεσματικό παράγοντα πίεσης όταν ασκείται από όσο το δυνατόν περισσότερους υπαλλήλους, χωρίς όμως η μαζικότητα να αποτελεί και προϋπόθεση άσκησης του δικαιώματος αυτού.

Ταυτόχρονα με την επίσχεση εργασίας, υπέβαλλα και μήνυση προς τον πρόεδρο της εταιρείας και τον διευθύνοντα σύμβουλο  προκειμένου να πιέσω περισσότερο την εταιρεία αλλά και να κατοχυρώσω νομικά το αίτημα εξόφλησής μου.

Όλη η ανωτέρω διαδικασία, βρίσκεται σε εξέλιξη και παρότι είναι χρονοβόρα διασφαλίζει την ηθική και οικονομική αποζημίωσή μου.  Αξίζει δε να σημειωθεί σε ότι αφορά τους συναδέλφους μου, ότι παρά τους αρχικούς έντονους ενδοιασμούς των περισσοτέρων να έχουν την παραμικρή αντίδραση στην όλη κατάσταση, παρά το φόβο μη χάσουν τη δουλειά τους ή έστω μη χαρακτηριστούν ως «αντιδραστικοί» από τον εργοδότη, εν τέλει αποφάσισαν να διεκδικήσουν ομοιοτρόπως τα δικαιώματά τους συνειδητοποιώντας αφενός το δίκαιο των αιτημάτων και αφετέρου ότι η εργοδοσία μπορεί ενδεχομένως να στοχοποιήσει ένα δυο υπαλλήλους που προβαίνουν σε μεμονωμένες δράσεις αλλά όχι ένα σύνολο εργαζομένων που αποφασίζουν μαζικά να διεκδικήσουν…. τα αυτονόητα.

Δημοσιεύτηκε στον Λαμπτήρα Πυρακτώσεως (τεύχος 6ο, Δεκέμβρης 2010)

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης απαντά στο “We blame you!”

01.03.2012

We blame you, you know, μου είπε ένας Άγγλος στο Λονδίνο. Εννοούσε πως οι Έλληνες κάνουμε ζημιά στις οικονομίες των άλλων χωρών της Ευρώπης. Με την κυκλοφορία της συλλογής “Local Stranger” στο εξωτερικό, θα πέφτω συχνά πάνω σε τέτοιου είδους ατάκες ξένων δημοσιογράφων.

Τι να απαντήσω; Τι να του πω; Πως οι αποικιοκράτες παππούδες του συμπεριφέρονταν στους Kύπριους δικούς μου σαν να ήταν ζώα, επειδή ήταν βοσκοί και δεν είχαν μπάτλερ; Πως η βασίλισσά του, αυτή η γιαγιά με τα καταπληκτικά καπέλα, όταν ήταν νέα υπέγραφε με το χέρι της θανατικές καταδίκες παιδιών 19 και 20 χρονών που πάλευαν να ελευθερώσουν τον τόπο τους; Να του πω για την εξωτερική πολιτική της χώρας του, που τεχνητά προκάλεσε το μίσος μεταξύ των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων, άνοιξε με το ζόρι την όρεξη στην Τουρκία για την Κύπρο και με τη βοήθεια της αστείρευτης δικής μας λεβεντομαλακίας δημιούργησε το Κυπριακό πρόβλημα, με χιλιάδες νεκρούς, αγνοούμενους και πρόσφυγες;

Να του πω για τον εμφύλιο εδώ στην Ελλάδα και για τον ρόλο που έπαιξε η εξωτερική πολιτιτική της χώρας του; Για τη σύμπραξη με τους ηττημένους Γερμανοτσολιάδες και κάθε λογής δοσίλογους εναντίων όσων αγωνίστηκαν για την ελευθερία στο βουνό; Για το πώς εκμεταλλεύτηκαν την εγκεφαλική σκλήρηνση και τον επαρχιωτισμό της εδώ κομμουνιστικής ηγεσίας προκειμένου να ξεφορτωθούν μια και καλή το πιο δημιουργικό και αλτρουιστικό κομμάτι της χώρας; Πως από τότε επικράτησαν εδώ οι βολεψάκιδες, οι παρτάκιδες και οι ελληνάρες χωρίς Ελλάδα – αυτοί που όταν λένε «αγαπώ την πατρίδα μου» εννοούν στην καλύτερη περίπτωση «αγαπώ τον εαυτό μου» ή ακόμα «μισώ όλους τους άλλους» – φέρνοντας τη χώρα σήμερα στην καταστροφή;

Ας μη μιλήσω για τη Γερμανία, μη σας κουράζω με τα αυτονόητα…

“We blame you!” Έλα τώρα Robert, behave yourself να πούμε, μην κάνεις σαν παιδί! Κι εγώ σας κατηγορώ άμα είν’ έτσι.

Οι εταιρείες και οι κυβερνήσεις σας ανέθρεψαν και στήριξαν τη διαφθορά μας, προκειμένου να μας πουλήσουν σε διπλή τιμή τα άχρηστα, μισοχαλασμένα όπλα, τα φάρμακα και τις τηλεπικοινωνίες τους. Έστησαν Ολυμπιάδες. Η δική μας κόστισε διπλάσια από του Σίδνευ, το είπε τότε υπουργός μας, υπερήφανος, σε ξένο κανάλι. Κι όταν ρωτήθηκε ο υπουργός στη συνέχεια: «Εννοείτε πως αυτά πληρώνονται με ξένα κεφάλαια;» απάντησε παρεξήγημένος (έχουμε και μια αξιοπρέπεια!), «Όχι! Αποκλειστικά με δικά μας χρήματα. Θα μάθουμε πόσα ακριβώς μετά το πέρας των αγώνων»! Τα πλήρωσε το κράτος, δηλαδή εμείς, δηλαδή τα εγγόνια μας. Κι εμείς φωνάζαμε «Ζήτω» και «Γεια». Και στήναμε ωραίες τελετές έναρξης και λήξης. Γραφείο τελετών!

“We blame you!” Και οι δύο παππούδες μου σκοτώθηκαν στον πόλεμο. Δεν άκουσα ποτέ τους γονείς μου που μεγάλωσαν πάμφτωχοι και ορφανοί, ούτε τις πρόσφυγες, χήρες γιαγιάδες μου να κατηγορούν συνολικά τους Γερμανούς, τους Άγγλους, τους Τούρκους ή τους Βούλγαρους. Είχαν μια σιωπή, μια βαθιά γνώση πως ο άνθρωπος, από όπου και αν κατάγεται, κρύβει μέσα του τον άγγελο μα κρύβει και το θηρίο. Το ταϊζει κρυφά, το κρύβει πίσω από χαμόγελα και ανέξοδες καλοσύνες, το καταπιέζει όταν ενοχλεί την καθημερινότητα και το ελευθερώνει όποτε οι συνθήκες το επιτρέπουν. Εκτός κι αν η καλλιέργεια και η ηθική του υπερισχύσουν. Μα, να ανοίξω φιλοσοφική συζήτηση;

Όχι. Τότε; Ας πάω στα «επουσιώδη». Να πω για τις αηδίες που η δική σας show-business μάς πούλησε δεκαετίες τώρα; Για τόσες ανοησίες της ποπ, της ροκ και των «charts» που μας τάισαν με το ζόρι; Που για κάθε τραγούδι της προκοπής αναγκαστήκαμε να αγαπήσουμε κι ένα σακί σκουπιδοτράγουδα και να συνδέσουμε τις εφηβείες και τις ζωές μας μαζί τους; «Και τι με νοιάζει, θα μου πει, αν εσύ έχαφτες τις αηδίες που σου πουλούσαν οι δισκογραφικές και τα ραδιόφωνα; Ας μην τις άκουγες. Είναι ανάγκη να σας φταίνε πάντα οι άλλοι;»

Καλά, θα πω για τα δικά μας: Έχεις δίκιο Robert, ότι κι αν πεις λίγο είναι. Η πρώτη μας βουλή είχε μέσο όρο 200 βαφτιστήρια ανά βουλευτή. Ήμασταν χαλασμένοι εξ αρχής. Ο εμφύλιος μεταξύ των Ελλήνων κατά την επανάσταση στοίχησε περισσότερους νεκρούς απ’ ότι ο αγώνας ενάντια στους Οθωμανούς. Βαφτίσαμε τον Ιταλό Καποδίστρια Έλληνα και μετά τον σκοτώσαμε γιατί δεν είχε τα κουσούρια μας. Όσο αίμα κι αν χύσαμε, όσους Θούριους κι αν ψάλαμε, όσες ηρωικές Εξόδους κι αν επιχειρήσαμε, τελικά εσείς μάς κάνατε κράτος, για να κάνουμε τις δουλειές σας. Το ένα από τα τρία πρώτα κόμματα της νέας μας χώρας, αυτό που ουσιαστικά επικράτησε, λεγόταν «Αγγλικό». Αυτό τα λέει όλα. Ποια ιδεοληψία μάς έκανε να πιστέψουμε πως μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι; Χάσατε ευγενή παιδιά εδώ Robert, το ξέρω. Ποιητές, ουτοπιστές, οξφορδιανούς αρχαιογνώστες, έφηβους φιλέλληνες, Έλληνες εξ αναγνώσεως, Πλατωνιστές όταν κανείς δεν είχε ακούσει για Πλάτωνα στα λημέρια μας για αιώνες. Εμείς ήμασταν αναλφάβητοι Αρβανίτες, Βλάχοι, Τουρκόγυφτοι, Τουρκόφωνοι, Πομάκοι, Σλαβομακεδόνες, Τσάμιδες. Εσείς βυθίσατε στο Ναβαρίνο, εσείς μας δώσατε κράτος, εσείς μας κάνατε Έλληνες. Εμείς απλώς κερδίσαμε το κύπελο στο ποδόσφαιρο και βγήκαμε να δείρουμε Αλβανούς.

Μπα, όχι, αυτά τα λέμε μεταξύ μας, δεν είναι για ν’ ακούγονται παραέξω, μετατρέπονται αυτομάτως σε υπερβολές και σε ψέματα όταν βγαίνουν απ’ το σπίτι. Θα του πω άλλα:

Μη νομίζεις πως περνούσαμε ζωή και κότα τόσα χρόνια Robert! Δεν ήταν παράδεισος το να κοιμάσαι σε ράντζο στο διάδρομο, εγχειρισμένος. Ούτε το να είσαι άτομο με αναπηρία και να σού είναι αδύνατον να κινηθείς στις πόλεις μας. Ούτε το να πληρώνεις «περαίωση» στην εφορία, θεωρούμενος απατεώνας εξ ορισμού. Ούτε το να οδηγείς και να πεθαίνεις στους δρόμους μας. Ούτε το να γεννάς με καισαρική για να βγάλει κάνα φράγκο παραπάνω ο μαιευτήρας και να ταϊζει γάλα σκόνη το παιδί σου για να πάρει προμήθεια. Ούτε το να μη βρίσκεις το δίκιο σου στα δικαστήρια. Ούτε το να κυβερνιέσαι από όσους μας κυβέρνησαν. Ούτε το να ζεις στην ασχήμια όπου ο καθένας έχτιζε ότι να ‘ναι όπου να ‘ναι. Ούτε το να είσαι παιδί χωρίς παιδεία και χωρίς χρόνο, με πέντε ιδιαίτερα τη μέρα, με άγχος και κατάθλιψη. Ούτε γέρος χωρίς ουσιαστική περίθαλψη και σύνταξη, να περιμένεις να πεθάνεις μπροστά στην τηλεόραση. Ούτε και το να είσαι Αιγυπτιώτης, Κύπριος, Μικρασιάτης, Ηπειρώτης, Ίμβριος ή Πόντιος ήταν πάντα ευχάριστο. Γι’ αυτό μη λες πως γλεντούσαμε τη ζωή μας τόσα χρόνια με δανεικά. Τα δανεικά τα έδιναν οι διαφθορείς των κυβερνήσεων και των εταιρειών σου και τα έτρωγαν οι διεφθαρμένοι δικοί μας δικοί τους. Και θησαύριζαν οι δυνατοί μέσα απ’ τη μιζέρια και τον εξευτελισμό μας και σήμερα θέλουν κι άλλο.

Τώρα, το πώς γίνεται αυτή η πλούσια και αδιάφθορη χώρα σου, ενώ ρούφηξε το αίμα αποικιών τόσα χρόνια, να χρωστά κι αυτή, το γιατί σού κόβονται οι παροχές στην παιδεία, οι κοινωνικές ασφαλίσεις, οι μισθοί και η πρόνοια, το γιατί έχεις χρόνια τώρα άστεγους κάτω απ’ τις γέφυρες, πεινασμένους στο δρόμο και αναλφάβητους το 2012, αυτό είναι άλλο, τεράστιο, παγκόσμιο θέμα που καλό θα ήταν να ψάξουμε όλοι μαζί. Δεν πηγάζει από την κατάσταση στην Ελλάδα. Μη μας κατηγορείς λοιπόν για όσα δεν φταίμε.

Αν θέλεις να μας κατηγορήσεις, κατηγόρησέ μας για την έλλειψη οργανωμένης άμυνας απέναντι σε μια επίθεση πρωτοφανή αλλά αναμενόμενη. Κατηγόρησέ μας που βρεθήκαμε ανέτοιμοι, επαρχιώτες αδικτύωτοι, αυτιστικοί, ομφαλοσκόποι, χασομέρηδες, μια πόλη ανοχύρωτη μπροστά στην προαναγγελθήσα επέλαση του τέρατος. Και κατηγόρησε και λίγο τον εαυτό σου, που αντί να συμπονέσει τον δοκιμαζόμενο φτωχόκοσμο της Ελλάδας, γλύφει μισοκοιμισμένος την καραμέλα που του πουλούν οι αγορές, τα περιοδικά των εκδοτών και οι ρατσιστικές αναλύσεις των καναλιών, περιμένοντας τη σειρά του. Σου λένε κάθε μέρα για την ελληνική τεμπελιά, για την ελληνική διαφθορά, για την ελληνική ψευτιά. Την αλήθεια που δεν σου λένε θα σου την πούμε εμείς: Ετοιμάσου να χάσεις όσα νομίζεις πως έχεις. Γιατί θα τα χάσεις όλα!

Και μην πεις “αυτά δεν γίνονται!” Κι εμείς τέτοια λέγαμε. Και σήμερα βρεθήκαμε χωρίς γη κάτω απ’ τα πόδια μας. Αύριο θα έρθει η σειρά σου. Όταν λοιπόν θα σου στερούν τη σύνταξή σου, τα χρήματα που κέρδισες με ιδρώτα και με απουσία από τα παιδιά σου και τους έδωσες να σου φυλάξουν, όταν δεν θα ‘χεις γιατρό να γιατρευτείς, σπίτι να κοιμηθείς, πρόνοια να προνοήσει, φαϊ να φας, τραγούδι να τραγουδήσεις, τότε να μας κατηγορήσεις διπλά. Γιατί εμείς ανοίξαμε την Κερκόπορτα.

Η ευθύνη μας δεν είναι μόνο πως δημιουργήσαμε χρέος, πως κλέψαμε τον τόπο μας, πως χτίσαμε αυθαίρετα, πως πληρωθήκαμε μαύρα, πως πήραμε και δώσαμε φακελάκια, πως ψηφίσαμε ζώα, πως λαδώσαμε, πως παντρευτήκαμε σε πισίνες με πυροτεχνήματα και λιμουζίνες ενώ χρωστούσαμε, πως κάψαμε πεντοχίλιαρα στα σκυλάδικα, πως θελήσαμε το βουλευτή και τον καλλιτέχνη να εκπροσωπούν τη φτηνότερη και πιο αντιαισθητική πλευρά μας. Εννοείται πως φταίμε για όλα αυτά και άλλα. Όμως η πραγματικά μεγάλη ενοχή μας απέναντί σου είναι πως κάναμε την αρχή για να ρουφήξουν σε λίγο και το δικό σου αίμα.

Η υποχρέωση μας σήμερα είναι να παλέψουμε για τα παιδιά σου. Και η δική σου υποχρέωση είναι να παλέψεις για τα δικά μας. Μόνο έτσι γίνεται.
Τα υπόλοιπα είναι ανοησίες.

Ακούς εκεί we blame you! Ηλίθιε!

Αναδημοσίευση από την προσωπική ιστοσελίδα του Αλκίνοου Ιωαννίδη

Απόφαση Δ.Σ. Συλλόγου Φοιτητών Νομικής Αθήνας 8/11/2011

Σήμερα 8/11/11 διμοιρία των ΜΑΤ και δημοτική αστυνομία επιτέθηκε με δολοφονικό τρόπο σε μετανάστες που βρίσκονται στην οδό Ακαδημίας και στο παρκάκι της Νομικής, χώροι Ασύλου. Η φασιστιική επίθεση των ΜΑΤ με προεξάρχοντα και επιτηρητή της επιχείρησης τον δήμαρχο Καμίνη αποτελεί ξεκάθαρη άσρη Ασύλου (έντρομοι οι φοιτητές της ΝΟΠΕ παρακολούθησαν για ένα δεκάλεπτο τους τραμπούκους δολοφόνους των ΜΑΤ να ανοίγουν κεφάλια μεταναστών στην είσοδο της Νομικής σχολής βάζοντας σε κίνδυνο περαστικούς και φοιτητές). Η τρομοκρατική επίθεση των ΜΑΤ σε χώρο Ασύλου αποτελεί την πρώτη ένδειξη του τί σημαίνει για αυτούς “εθνική σωτηρία” και κυβέρνηση συνεργασίας, η τρομοκρατία δηλαδή του λαού, η καταστολή των φοιτητών και του κόσμου της εργασίας. Μπορεί για αυτούς το Άσυλο να ανήκει στο παρελθόν αλλά για εμάς, το φοιτητικό κίνημα, το εργατικό και εν γένει το λαικό κίνημα, το Άσυλο είναι ζωντανό, προπύργιο των αγώνων μας και της αντυίστασης μας απέναντι στην κυβερνητική πολιτική που δολοφονεί εργαζομένους σε πανεργατικές πορείες και εξαθλιώνει την κοινωνία.

 Σήμερα που το σύνθημα ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ είναι όχι απλά επίκαιρο αλλά πραγματικότητα, το λαικό κίνημα με κόμβο την παλλαική πορεία της 17ης Νοέμβρη θα υπερασπιστεί τα κεκτημένα του λαού, ένα από τα πιο ιστορικά των οποίων αποτελεί το Άσυλο των κοινωνικών αγώνων.

 - Όχι στην καταπάτηση του Άσυλου.

- Απαιτούμε καταγγελία του γεγονότος από το σύνολο της ακαδημαικής κοινότητας (Σύγκλητος, Τμήμα καθηγητών, Κοσμητεία) αλλά και από κάθε φοιτητικό σύλλογο.

- Να παραιτήθει ο φασίστας Καμίνης, ο δήμαρχος του Μνημονίου, των απεργοσπασιών και των απολύσεων.

Νέα κρούσματα λιποθυμίας μαθητών από ασιτία

Φαινόμενα ημιλιπόθυμων μαθητών, λόγω ασιτίας, καταγγέλθηκαν στον δήμαρχο Μεσολογγίου, Παναγιώτη Κατσούλη. Η δήλωση αυτή έχει προκαλέσει σάλο στο Μεσολογγι και η καταγγελία αφορά σε δημοτικό σχολέιο της περιοχής. Η δασκάλα του σχολείου κατηγγειλε στον ίδιο τον Δήμαρχο πως τουλάχιστον δέκα μαθητές πηγαίνουν στο σχολείο έτοιμοι να λιποθυμήσουν λόγω ασιτίας.

Για το λόγο αυτο ο Δήμαρχος Μεσολογγίου θα προχωρήσει στην δημιουργία Τράπεζας τροφίμων προεκιμένου να μπορούν οι μαθητες στα σχολέια να πίνουν τουλάχιστον ένα ποτήρι γάλα.

Πηγή: www.dete.gr

Συνέντευξη Διαμαντοπούλου στην ΝΕΤ 28/07/2011

Τραυματισμός Άννας Τριανταφύλλου από “Δελτά” [φωτογραφικό]

του Γαλαξιάρχη

Στις 15 Ιουνίου, η Άννα Τριανταφύλλου καταγγέλλει ότι άνδρας της ομάδας Δέλτα της έσπασε το πόδι, κλωτσώντας την από κινούμενη μοτοσυκλέτα. Η εφημερίδα “Εποχή” φιλοξενεί τα στιγμιότυπα της απρόκλητης αυτής επίθεσης από έναν ακόμη κρετίνο της “Προστασίας του Πολίτη”.

Σημ: ο κος Παπουτσής είναι σήμερα πολύ απασχολημένος γιατί συναντάται με τον “προϊστάμενό” του αντιναύαρχο Eliezer Marom, αρχηγό του Ισραηλινού Πολεμικού Ναυτικού.

Το όνομά μου είναι Άννα Τριανταφύλλου. Είμαι 31 χρονών

Την τετάρτη 15/06 ήμουν μαζί με φίλους, συναδέλφους και την αδερφή μου στο Σύνταγμα. Για να αποφύγουμε τα δακρυγόνα και τις πολλές εντάσεις πήγαμε στον πεζόδρομο στο Ζάππειο, κάτω από την Αγγλικανική εκκλησία.

Ξαφνικά κατά τις 5 το απόγευμα, ενώ είναι όλα ήρεμα είδαμε κάποιες μηχανές με αστυνομικούς να έρχονται προς το μέρος μας. Ήμουν όρθια μαζί με την αδερφή μου. Μία μηχανή άρχισε να έρχεται κατά πάνω μας. Δεν προκαλούσαμε, δεν τους μιλήσαμε, οπότε δεν είχα και λόγο (μεχρι εκείνη τη στιγμή) να φοβηθώ. Περίμενα πως όπως πέρασαν όλες οι άλλες μηχανές από δίπλα μας χωρίς πρόβλημα θα περάσουν κι εκείνοι. Όμως ξαφνικά άπλωσε το πόδι του και με κλότσησε και μετά μου τράβηξε το πόδι για να πέσω κάτω. Με την κλοτσιά του μου έσπασε το πόδι.
Με μετέφεραν με ασθενοφόρο στον ΕΡΥΘΡΟ ΣΤΑΥΡΟ όπου και με χειρούργησαν την ίδια μέρα. Τώρα έχω 2 λάμες και 6 βίδες στο αριστερό μου πόδι και δεν ξέρω σε πόσους μήνες θα καταφέρω να περπατήσω κανονικά.

This slideshow requires JavaScript.

Αναδημοσίευση από τον Παραλληλογράφο

Σε διαθεσιμότητα ο Σταθμάρχης Μετρό Συντάγματος επειδή έδωσε άσυλο στους διαδηλωτές!

Σε διαθεσιμότητα έχει τεθεί ο σταθμάρχης του σταθμού του Μετρό στην Πλατεία Συντάγματος, επειδή διατήρησε ανοικτό τον σταθμό, παρά την εντολή που του δόθηκε να κλείσει τον σταθμό το απόγευμα της 29ης Ιουνίου.

Την ίδια στιγμή, κλιμάκιο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού έδινε τις πρώτες βοήθειες σε συνεργασία με το σταθμό πρώτων βοηθειών της πλατείας Συντάγματος εντός του σταθμού, στον οποίο είχαν βρει καταφύγιο, μετά την αλόγιστη χρήση δακρυγόνων και βίας των δυνάμεων καταστολής.

Το θέμα θα απασχολήσει την Λαϊκή Συνέλευση της Πλατείας Συντάγματος που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή, 24 Ιουλίου.

Πηγή: tsantiri.gr

Μπάτσος των ΜΑΤ πετάει πέτρα στα κεφάλια των διαδηλωτών που είναι στο μετρό!

ΜΑΤατζής (αριστερά) σκύβει και παίρνει πέτρα. Την ίδια ώρα οι συνάδελφοί του πετούν ξύλα, δακρυγόνα και κρότου λάμψης στον κόσμο που έχει καταφύγει στο μετρό...

Μόλις που έχει φύγει η πέτρα από τα χέρια του ΜΑΤατζή στο ύψος των κεφαλιών των διαδηλωτών που βρίσκονται σε χαμηλότερο επίπεδο από αυτόν.

Videos ντοκουμέντα της βίας των ΜΑΤ