Tag Archive | Επίσχεση εργασίας

Περί αυτονόητων…(ή Δικαιώματα σε εποχή κρίσης)

Εργάζομαι σε μια κατασκευαστική – μελετητική εταιρεία τα τελευταία τρία χρόνια. Δεδομένου ότι πρόκειται για ιδιωτικό τομέα, θεωρούμαι ευνοημένη που με ήπια διεκδίκηση αναγνωρίσθηκαν μισθολογικά οι τίτλοι σπουδών μου (πτυχίο – μεταπτυχιακό).  Εκφράζοντας σθεναρότερες δε απαιτήσεις, κατάφερα να εξασφαλίσω πληρωμή και για τις υπερωρίες (!).

Πάρα ταύτα, από τον Ιανουάριο του 2010, με πρόσχημα την οικονομική κρίση και τη χαμηλή ρευστότητα, οι εργοδότες μου έκριναν σκόπιμο να κόψουν τις κακές συνήθειες και ως εκ τούτου αποφάσισαν να σταματήσουν να πληρώνουν τους υπαλλήλους (περίπου 80 άτομα). Ξεκινώντας με ανακοινώσεις περί ολιγοήμερης καθυστέρησης της καταβολής μισθών προκειμένου να μη γίνουν απολύσεις, η εργοδοσία ζητούσε τόσο την κατανόηση και την υπομονή των υπαλλήλων όσο και τη στήριξη, ώστε όλοι μαζί «να προχωρήσουμε το μεγαλόπνοο ταξίδι της εταιρείας». Καθότι όμως τα αφεντικά είναι πολύ δημοκρατικά, μας δόθηκε και η ‘επιλογή’ της παραίτησης αν δεν δεχόμασταν την εν λόγω τακτική.

 Εν όψει της καλπάζουσας ανεργίας και με δεδομένες τις δεσμεύσεις της εργοδοσίας ότι καταβάλλεται κάθε προσπάθεια για ομαλή καταβολή μισθών, εκ μέρους του εργατικού δυναμικού  δεν σημειώθηκαν παρά ελάχιστες αντιδράσεις.

Ως αναμενόμενο, η ολιγοήμερη καθυστέρηση μισθοδοσίας έγινε πολύμηνη, με συνεχείς αναβολές και ταυτόχρονες εκκλήσεις κατανόησης. Οι ρυθμοί δε εργασίας συνεχίστηκαν κανονικά, ως να τρεφόμασταν με παχυλούς μισθούς.  Μέσα στο καλλιεργούμενο κλίμα τρομοκρατίας «κάνε υπομονή αλλιώς θα απολυθείς κι άντε να βρεις δουλειά αυτό τον καιρό», συνειδητοποίησα το μέγεθος της εκμετάλλευσης. Έτσι, μετά από τέσσερις μήνες που δούλευα αμισθί, αποφάσισα να αναζητήσω ποιες ήταν οι προβλεπόμενες από το νόμο ενέργειες ώστε να διεκδικήσω τα δικαιώματά μου υπό αυτές τις συνθήκες.

Ως πρώτο βήμα, απευθύνθηκα στην επιθεώρηση εργασίας, όπου και υπέβαλλα καταγγελία προς την εταιρεία για μη υποβολή δεδουλευμένων. Με τη συγκεκριμένη διαδικασία, η επιθεώρηση εργασίας ορίζει μια ημερομηνία στη οποία, εργοδότης και εργαζόμενος προσέρχονται σε κοινή συνάντηση με τον επόπτη εργασίας προκειμένου να διερευνηθεί η ισχύς των καταγγελλομένων αλλά και οι προθέσεις του εργοδότη. Στην ορισμένη συνάντηση, η εταιρεία εκπροσωπήθηκε από τον δικηγόρο της, ο οποίος σαφώς αναγνώρισε ότι υπάρχουν οφειλές απέναντί μου, πλην όμως δεν ήταν σε θέση να διευκρινίσει πότε και αν θα καταβάλλονταν τα οφειλόμενα.

Εξελικτικά προχώρησα στο δεύτερο βήμα, το οποίο είναι η επίσχεση εργασίας. Με την άσκηση αυτού του δικαιώματος μου, δήλωσα στους εργοδότες μου ρητά με αποστολή εξώδικου εγγράφου, ότι διακόπτω την απασχόλησή μου μέχρι να μου καταβληθούν οι καθυστερούμενες αποδοχές. Διαδικαστικά, κατά τη διάρκεια της επίσχεσης εργασίας ο εργαζόμενος δεν υποχρεούται να παρέχει εργασία ούτε και να παρουσιάζεται στην επιχείρηση δικαιούμενος παράλληλα τις αποδοχές του για το χρονικό διάστημα αποχής του μέχρι την αποπληρωμή των οφειλομένων από τον εργοδότη. Επιπλέον έχει το δικαίωμα να απασχοληθεί σε άλλο εργοδότη, για την αντιμετώπιση των βασικών του αναγκών. Εναλλακτικά, ο υπάλληλος δικαιούται επίδομα επίσχεσης του ΟΑΕΔ, το οποίο είναι αντίστοιχο του επιδόματος ανεργίας, καταβάλλεται για όσο διάστημα διαρκέσει η επίσχεση και επιστρέφεται στον ΟΑΕΔ με την αποπληρωμή των οφειλομένων από τον εργοδότη, όταν ικανοποιηθούν οι όροι της επίσχεσης.
Πρακτικά, το συγκεκριμένο μέτρο αποτελεί πιο αποτελεσματικό παράγοντα πίεσης όταν ασκείται από όσο το δυνατόν περισσότερους υπαλλήλους, χωρίς όμως η μαζικότητα να αποτελεί και προϋπόθεση άσκησης του δικαιώματος αυτού.

Ταυτόχρονα με την επίσχεση εργασίας, υπέβαλλα και μήνυση προς τον πρόεδρο της εταιρείας και τον διευθύνοντα σύμβουλο  προκειμένου να πιέσω περισσότερο την εταιρεία αλλά και να κατοχυρώσω νομικά το αίτημα εξόφλησής μου.

Όλη η ανωτέρω διαδικασία, βρίσκεται σε εξέλιξη και παρότι είναι χρονοβόρα διασφαλίζει την ηθική και οικονομική αποζημίωσή μου.  Αξίζει δε να σημειωθεί σε ότι αφορά τους συναδέλφους μου, ότι παρά τους αρχικούς έντονους ενδοιασμούς των περισσοτέρων να έχουν την παραμικρή αντίδραση στην όλη κατάσταση, παρά το φόβο μη χάσουν τη δουλειά τους ή έστω μη χαρακτηριστούν ως «αντιδραστικοί» από τον εργοδότη, εν τέλει αποφάσισαν να διεκδικήσουν ομοιοτρόπως τα δικαιώματά τους συνειδητοποιώντας αφενός το δίκαιο των αιτημάτων και αφετέρου ότι η εργοδοσία μπορεί ενδεχομένως να στοχοποιήσει ένα δυο υπαλλήλους που προβαίνουν σε μεμονωμένες δράσεις αλλά όχι ένα σύνολο εργαζομένων που αποφασίζουν μαζικά να διεκδικήσουν…. τα αυτονόητα.

Δημοσιεύτηκε στον Λαμπτήρα Πυρακτώσεως (τεύχος 6ο, Δεκέμβρης 2010)