Tag Archive | Εργασία

16ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

16ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

6-7-8 Ιουλίου, Άλσος Γουδί 

Το 16ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ θα γίνει και φέτος στο Άλσος Γουδί στις 7,8 και 9 Ιουλίου. Με κεντρικούς άξονες την οικονομική κρίση, τη διεύρυνση του καθεστώτος επισφάλειας και την άνοδο της ακροδεξίας αλλά και την μαζική διάθεση αντίστασης, την αλληλεγγύη και τους κοινούς αγώνες ντόπιων και μεταναστών. Το φετινό Φεστιβάλ δεν θα είναι μόνο μια γιορτή. Θα είναι μια πράξη αντίστασης στο φόβο και την ανασφάλεια, θα είναι ένα εργαστήρι συνύπαρξης και αλληλεγγύης.

Στο φεστιβάλ συμμετέχει με η ΠΟΡΕΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ.

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΠΛΑΤΕΙΩΝ – ΠΟΙΕΣ ΟΙ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΕΣ ΤΟΥ – ΠΩΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ

Σαν κίνημα των πλατειών αναφέρουμε το μεγαλειώδη ξεσηκωμό που έλαβε χώρα πρώτα στην Ισπανία σαν κίνημα των «Αγανακτισμένων» και που κύριο χαρακτηριστικό του είχε την κατάληψη με σκηνές κεντρικών πλατειών στις περισσότερες πόλεις της χώρας από τον Μάη και για όλο το καλοκαίρι. Κύριο αίτημα του Ισπανικού κινήματος ήταν «Πραγματική Δημοκρατία Τώρα!» που αντανακλούσε την θέληση του λαού να συντρίψει το σάπιο πολιτικό κατεστημένο και να βάλει τέλος στα φαινόμενα διαφθοράς που είχαν συγκλονίσει την χώρα. Ένα αίτημα που αντανακλούσε επίσης και τη διάθεση να γίνει αυτό το κίνημα υπόθεση της πλειοψηφίας του Ισπανικού λαού και να ξεφύγει (αν και βέβαια συνδεόταν άμεσα) από τα καθιερωμένα συνθήματα που χαρακτήριζαν κάθε προοδευτικό χώρο. Από την λεγόμενη «Αριστερά», έως την πραγματική κομμουνιστική αριστερά και τον αναρχικό χώρο.

Στις 25 Μάη πραγματοποιήθηκε στην χώρα μας η 1η συγκέντρωση του κινήματος αυτού. Μία φήμη που διαδόθηκε μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα ότι «οι Ισπανοί είπαν να κάνουν ησυχία για να μην ξυπνήσει η Ελλάδα», σε συνδυασμό με την συμπλήρωση ακριβώς ενός χρόνου από την εφαρμογή σκληρών αντιλαϊκών μέτρων και λιτότητας που επέβαλλε η τρόικα και εφάρμοσε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μαζί με το ΛΑΟΣ και ήταν αρκετά για να ξεσηκώσουν μία αρκετά σημαντική μερίδα πολιτών. Η συγκεντρώσεις αυτές είχαν κάτι το ξεχωριστό από όλες τις άλλες συγκεντρώσεις που είχαν (τουλάχιστον την τελευταία 10ετία) πραγματοποιηθεί. Είχαν μία πρωτόγνωρη πολυχρωμία απόψεων. Εμείς θα μελετήσουμε τις συγκεντρώσεις της πλατείας Συντάγματος (ως τις πιο πολυάριθμες και που αποτελούσαν το σημείο αναφοράς αυτών). Οι συγκεντρώσεις αυτές αποτελούνταν από:

– Φασίστες – Ναζιστές (1) που υποστήριζαν ότι «μόνο μία χούντα θα μας σώσει», «οι λαθρομετανάστες φταίνε για όλα», «το Σύνταγμα δίνει το δικαίωμα του συνέρχεσθαι μόνο στους Έλληνες πολίτες – οι ξένοι δεν έχουν δικαίωμα να έρχονται σε αυτές», «έξω όλα τα κόμματα» κλπ. και ξυλοφόρτωναν καθημερινά τους μετανάστες (μικροπωλητές ή εκείνους που είχαν έρθει να διαδηλώσουν ενάντια στα μέτρα που τους έπλητταν εξίσου, αν όχι περισσότερο). Η κατηγορία αυτή αποτελείτο κυρίως από οπαδούς της ΝΔ, του ΛΑΟΣ και της Χρυσής Αυγής και η συντριπτική της πλειοψηφία ήταν χαμηλού μορφωτικού επιπέδου και αντίληψης. Δεν συμμετείχαν στις συνελεύσεις και ήταν λιγότεροι από 300 άτομα που όσο περνούσαν οι μέρες όλο και μειώνονταν. Τα ΜΜΕ προσπάθησαν ιδιαίτερα να τους ενισχύσουν και να δημιουργήσουν μία πλαστή εικόνα χιλιάδων φασιστών που διαδηλώνουν έξω από την βουλή. Αυτή τους η προσπάθεια είχε ως στόχους α) να δημιουργήσουν ένα δυναμικό φασιστικό (άρα και ακίνδυνο για το κατεστημένο) μπλοκ που θα επηρέαζε τις εξελίξεις εκεί και β) να αποτρέψουν προοδευτικούς αγωνιστές να έρθουν στο Σύνταγμα και να πολιτικοποιήσουν τις συγκεντρώσεις.

– Δημοκράτες (2) που δεν είχαν καμία επαφή με διαδηλώσεις ποτέ ή για πολλές δεκαετίες. Η συγκεκριμένη κατηγορία ήταν συνήθως πιο ανοικτή στις συζητήσεις με πάρα πολλές όμως ρατσιστικές αντιλήψεις που ήταν αποτέλεσμα της πολύχρονης προσπάθειας εκφασισμού της κοινωνίας μέσω των ΜΜΕ και της αποξένωσης που κατάφερε η αστικοποίηση του πληθυσμού της χώρας τις προηγούμενες δεκαετίες. Ταυτόχρονα, η έκθεσή τους στα ΜΜΕ είχε λειάνει το έδαφος για την αποδοχή και ενστερνισμό απόψεων και θεωριών «συνομωσίας» τύπου Λιακόπουλου και Χαρδαβέλα («μας ψεκάζουν» κλπ). Ήταν από εκείνες τις ομάδες που υποστήριζαν ένθερμα τις διακηρύξεις για «ακομμάτιστες και ειρηνικές συγκεντρώσεις», υποστηρίζοντας ταυτόχρονα ότι οι δυνάμεις των ΜΑΤ είναι κομμάτι του λαού και όχι δυνάμεις καταστολής του εργατο-λαϊκού κινήματος. Η απουσία τους από τις προηγούμενες κινητοποιήσεις δημιούργησε ένα αυθόρμητο πολυάριθμο μπλοκ που ήταν παρών σε κάθε συγκέντρωση το οποίο καλούσε τους «άνδρες» των ΜΑΤ να παρατήσουν την θέση τους και να ενωθούν μαζί μας. Στα μπλοκ αυτά συμμετείχαν από απλοί ιερείς, γέροι, μεσήλικες έως και μικρά παιδιά. Η παρουσία τους στην πρώτη γραμμή τούς έδωσε την ευκαιρία να διαπιστώσουν με τα ίδια τους τα μάτια και να νιώσουν στο πετσί τους τον τρόπο και τον σκοπό λειτουργίας των ΜΑΤ και την βίαιη καταστολή τους. Η συγκεκριμένη ομάδα αποτελούνταν κυρίως από απογοητευμένους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ και απέχοντες από τις εκλογικές διαδικασίες. Η συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν δημόσιοι υπάλληλοι, συνταξιούχοι, μεσήλικες κλπ. Αποτελούσαν την πιο πολυάριθμη κατηγορία.

–  Με αναφορά στον κομμουνισμό (3). Αυτή η κατηγορία ήταν κυρίως ψηφοφόροι του ΚΚΕ ή παλιά μέλη του που είχαν διαγραφεί και αναπαρήγαγαν σε μεγάλο βαθμό την επιχειρηματολογία του ενάντια στις συγκεντρώσεις («δεν θέλετε τα κόμματα» κλπ.), κάνοντας παράλληλα σκληρή κριτική στο ΚΚΕ για την στάση του απέναντι στις συγκεντρώσεις των «Αγανακτισμένων», αλλά και τις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ που ξεκινούσαν από την Ομόνοια στις 10π.μ. και διαλύονταν στις 11π.μ. στους στύλους του Ολυμπίου Διός, απλά περνώντας μπροστά από την βουλή. Αυτή η κατηγορία προσέφερε πολλά στην διαδικασία των συνελεύσεων που δημιουργήθηκαν, προτείνοντας πιο ξεκάθαρα αιτήματα (αντίθετα με την τακτική της ηγεσίας του ΚΚΕ και των περισσότερων οργανώσεων) και μπολιάζοντας πολλές φορές με την λενινιστική αντίληψη την λειτουργία των συνελεύσεων που δημιουργήθηκαν από τους συγκεντρωθέντες. Η διαδικασία εκφασισμού της κοινωνίας δεν θα μπορούσε να μην αγγίξει και αυτή την κατηγορία διαμορφώνοντας ρατσιστικές (ενάντια στους μετανάστες) ή φασίζουσες (ενάντια στον συνομιλητή τους ή στην εμφάνισή του) απόψεις, οι οποίες όμως δεν ήταν κυρίαρχες.

– Μέλη οργανώσεων με αναφορά στην αριστερά (4). Αυτή η κατηγορία αποτελούνταν κυρίως από νέους (συνήθως φοιτητές). Στην αρχή ο αριθμός τους ήταν πολύ μικρός μιας και οι περισσότερες οργανώσεις και κόμματα της Αριστεράς είτε είχαν ταχθεί ενάντια στις διαδηλώσεις είτε δεν είχαν πάρει επίσημα θέση. Ήταν αρκετά δραστήριοι και συμμετείχαν σε πολλές ομάδες οργάνωσης των συγκεντρώσεων. Η προσπάθειά και η συμμετοχή τους είχε επικεντρωθεί σε ομάδες που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τις αποφάσεις των Λαϊκών συνελεύσεων, με αποτέλεσμα οι Λαϊκές συνελεύσεις σύντομα να παρουσιάζουν όλες αυτές τις παιδικές ασθένειες των κάθε είδους συντονιστικών που λαμβάνουν χώρα στις διάφορες εξάρσεις του εργατο-λαϊκού κινήματος. Θα περίμενε κάποιος ότι η παρουσία τόσων οργανωμένων στην οργάνωση των συνελεύσεων θα ανέβαζε το επίπεδο της πολιτικής συζήτησης και παράλληλα θα βοηθούσε στην σαφέστερη διατύπωση αιτημάτων και στόχων από αυτές. Τελικά συνέβηκε το αντίθετο. Πολλές από τις οργανώσεις αυτές πισωγύρισαν στα αιτήματά τους υιοθετώντας τα ασαφή και ατελή (δικαιολογημένα όμως γι’ αυτήν) αιτήματα της Λαϊκής Συνέλευσης «Είμαστε πολλοί, είναι 300», «Να φύγουν όλοι», «Να φύγουν Κυβέρνηση – Τρόικα – Μνημόνια», ξεχνώντας τα προηγούμενα αιτήματά τους για τη «διαγραφή του χρέους», την «έξοδο από το Ευρώ και την ΕΕ» κλπ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ψήφισμα της Λαϊκής Συνέλευσης του Συντάγματος που έβαζε θέμα εξόδου από την ΕΕ στα κεντρικά αιτήματά του, που εξαφανίστηκε δια μαγείας στα επόμενα ψηφίσματα με παρέμβαση συγκεκριμένων οργανώσεων που δεν το ενστερνίζονταν. Συνήθως η κατηγορία αυτή ήταν επιθετική και ειρωνική απέναντι σε απόψεις που διατυπώνονταν από αυτούς της (2) αρνούμενοι να προσπαθήσουν να αλλάξουν συνειδήσεις και να χτυπήσουν ρατσιστικές και φασίζουσες αντιλήψεις που είχαν διαμορφωθεί με το πέρασμα των χρόνων.

– Αναρχικοί – αντιεξουσιαστές (5). Η συγκεκριμένη κατηγορία ήταν που πρότεινε στην 1η Λαϊκή Συνέλευση το αίτημα για «Άμεση Δημοκρατία Τώρα», στη θέση του Ισπανικού «Πραγματική Δημοκρατία Τώρα!». Ήταν αυτοί που επικεντρώνονταν περισσότερο στην διαμόρφωση νέων κοινωνικών δομών χωρίς πρώτα την ανάλυση, πλήρη ρήξη, αντιμετώπιση και διάλυση των υπαρχόντων (όπως για παράδειγμα των δυνάμεων καταστολής). Η συγκεκριμένη (όπως και η προηγούμενη κατηγορία) ήταν, κυρίως, που επέμενε στην καθημερινή και εξαντλητική διαδικασία των συνελεύσεων για οποιοδήποτε θέμα προέκυπτε. Αυτό είχε σαν συνέπεια μια δικαιολογημένη κούραση και ανακύκλωση των ίδιων θεμάτων, απόψεων και διαφωνιών. Ήταν αυτή (που μαζί με την παραπάνω κατηγορία) επέμεναν στην συνέχιση των συνελεύσεων ακόμα και μετά τα μέσα καλοκαιριού, βγάζοντας και πομπώδη ψηφίσματα του τύπου «Δεν φεύγουμε αν δεν φύγουν», ενώ η πλειοψηφία του λαού είχε εγκαταλείψει τις συγκεντρώσεις (λόγω κούρασης, διακοπών, κτλ.). Αυτό είχε σαν συνέπεια ο δήμαρχος Καμίνης (της ΔΗΜ.ΑΡ και του ΠΑΣΟΚ) να δώσει εντολή για την είσοδο των ΜΑΤ στην πλατεία, όπου καταστράφηκε όλος ο εξοπλισμός και οι σκηνές που οι διαδηλωτές είχαν συγκεντρώσει, δημιουργώντας παράλληλα και προηγούμενο που όπως φάνηκε αργότερα ίσχυσε (δηλ. ξήλωμα και σύλληψη όποιου προσπαθήσει να στήσει σκηνή στην πλατεία). Παράλληλα, ήταν από εκείνους που αντιστάθηκαν σθεναρά και εμπόδισαν την δημιουργία δομών αντιπροσώπευσης των διαφόρων συνελεύσεων γειτονιάς, έτσι ώστε να έρθουν σε συντονισμό όσο βρίσκονταν σε μια δυναμική διαδικασία με την πολυάριθμη συμμετοχή κατοίκων. Μία αντιπροσώπευση που θα έδινε άλλη δυναμική στις συνελεύσεις γειτονιάς, μιας και γενικά παραγκωνίζονταν προς όφελος της συγκέντρωσης της πλατείας Συντάγματος. Το πιο παράδοξο αυτής της κατηγορίας ήταν το μίσος που εκδήλωνε σημαντική μερίδα αυτής προς την Ελληνική σημαία, ενώ ταυτόχρονα με την Ισπανική (που απεικονίζει και το βασιλικό στέμμα) δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Κάτι που βέβαια χρεώνεται στην συγκεκριμένη κατηγορία ήταν η δημιουργία πρωτοφανών (για τα δεδομένα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας και του ατομικισμού που κυριάρχησε) δομών αλληλεγγύης μεταξύ των διαδηλωτών.

– Προοδευτικοί μαθητές – φοιτητές (6). Η συγκεκριμένη κατηγορία αποτελούνταν από πολύ ενθουσιώδεις μαθητές και φοιτητές που βλέποντας κάτι διαφορετικό και πρωτότυπο να συμβαίνει «έτρεξαν» να συμμετάσχουν. Στην κατηγορία αυτή ήταν κυρίως νέοι που έζησαν από κοντά την εξέγερση του Δεκέμβρη (ανεξαρτήτως αν ήταν στην 1η γραμμή ή όχι) και ήταν επηρεασμένοι από τα συνθήματά του («ενάντια στις τράπεζες», «στην αυξανόμενη ανεργία των νέων», κλπ.). Παράλληλα όμως, αρκετοί από αυτούς, μετά την εξέγερση επανήλθαν σε λογικές ατομικισμού και αποτελούσαν ένα σημαντικό κομμάτι των «μπλοκ της αντικατάληψης στις σχολές». Οι λόγοι που συνέβη αυτό δεν είναι ξεκάθαροι. Ο πιθανότερος λόγος είναι ότι δεν κατάφεραν στα πλαίσια της εξέγερσης του Δεκέμβρη να βρεθούν σε ένα χώρο όπου τόσο πολλές και διαφορετικές απόψεις πάνω στα καίρια ζητήματα της επικαιρότητας «συγκρούονταν» στην πιο καθαρή και εμβρυική μορφή τους. Η συγκεκριμένη κατηγορία κατάφερε να επωφεληθεί τα μέγιστα από αυτές τις συγκεντρώσεις. Η μεγάλη τους όρεξη να ακούσουν απόψεις που δεν είχαν την τύχη να ακούσουν πιο πριν πάνω στα θέματα που τους ενδιέφεραν και που ήταν στην επικαιρότητα (κρίση, εκπαίδευση, ελαστική εργασία, μετανάστες, κλπ.), τους οδήγησε σε μία πρωτόγνωρη πολιτική ωρίμανση και αλλαγή συνείδησης. Συνειδητοποίησαν την σημασία της λαϊκής αντιβίας, της αλληλεγγύης, της ανάγκης να περιγράψουμε μια κοινωνία νέα και δικαιότερη (που θα γεννηθεί όμως μέσα από την υπάρχουσα – χωρίς παρθενογένεση και στρουθοκαμηλισμούς) κλπ που πρέπει να αναπτύξει ένα κίνημα αν θέλει να είναι νικηφόρο.

 Οι παραπάνω κατηγορίες δίνουν σε μεγάλο βαθμό το στίγμα των ανθρώπων που συμμετείχαν σε αυτές τις διαδηλώσεις. Οι περισσότεροι που «γύριζαν την πλάτη» στις συγκεντρώσεις χρησιμοποιούσαν ως επιχείρημα την παρουσία της μίας ή της άλλης κατηγορίας. Πχ. φασίστες δεν συμμετείχαν γιατί υπήρχαν αναρχικοί (και καλά έκαναν), αναρχικοί – αντιεξουσιαστές γιατί υπήρχαν φασίστες στο πάνω μέρος της πλατείας, αριστεροί επειδή συμμετείχαν αναρχικοί είτε γιατί συμμετείχαν φασίστες είτε ακόμα – ακόμα επειδή συμμετείχαν κάποιοι που «τώρα τους ήρθε να διαδηλώσουν ενώ εμείς ήμασταν στους δρόμους και παλεύαμε τόσο καιρό». Παλιμπαιδισμοί…

 Προς το τέλος Ιούνη, όλοι αυτοί αναγνώρισαν τελικά τις συγκεντρώσεις, διαχωρίζοντάς τες σε πριν την απεργία και την καταστολή της 15ης Ιούνη και μετά από αυτήν. Αυτοί που προβαίνουν σε αυτόν τον διαχωρισμό αρνούνται να παραδεχθούν την τεράστια αλλαγή συνειδήσεων που πραγματοποιήθηκε γοργά και φυσιολογικά από τουλάχιστον ένα 15ήμερο συνεχών δράσεων, συζητήσεων κλπ. (με τα προβλήματα και τις αδυναμίες τους), αλλά και φυσικά από την καταστολή και την αντίσταση που είχε σαν σκοπό να κρατήσουμε ζωντανό τον αγώνα ΜΑΣ. Ειδικά αυτοί που είναι στον δρόμο καιρό θα έπρεπε να το καταλαβαίνουν.

 Από εκεί και πέρα, η συμμετοχή των συνδικάτων και η πρώτη 48ωρη απεργία που κήρυξε ποτέ η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ (ύστερα από πίεση των σωματείων) ήταν αυτές που έδωσαν στις συγκεντρώσεις τον χαρακτήρα του πιο οργανωμένου και συντονισμένου που κορύφωσε τον αγώνα μας στις 28-29 Ιούνη. Ήταν εκείνο που χρειαζόταν η πλατεία Συντάγματος για να πετύχει αυτό που προσπαθούσε με παρεμβάσεις στους χώρους δουλειάς όλο το προηγούμενο διάστημα: Την συμμαχία των εργαζομένων στην βάση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν και που στην πλειοψηφία τους είναι κοινά. Την οργάνωση της αντίστασης όχι μόνο με συγκεντρώσεις στις πλατείες (που τους μεγαλοεπιχειρηματίες και τους εφοπλιστές δεν τους αγγίζουν), αλλά με απεργίες που διακόπτουν την παραγωγή και βάζουν σε κίνδυνο τα κέρδη τους. Που αναδεικνύουν το παραγωγικό μπλακ – άουτ της χώρας από τότε που εντάχθηκε στην ΕΟΚ.

 Οι παρακαταθήκες των συγκεντρώσεων είναι πολλές. Αρχικά, οι δυνάμεις καταστολής (ΜΑΤ – ΔΙΑΣ – ΔΕΛΤΑ – Ασφαλίτες – Αστυνομία) έχουν κοινωνικά περιθωριοποιηθεί. Είναι πλέον ξεκάθαρος στο λαό ο ρόλος τους σαν μηχανισμός του κράτους για την καταστολή οποιουδήποτε καταπιεσμένου σηκώσει κεφάλι. Ταυτόχρονα, οι παραπάνω διαπιστώσεις συνδυάστηκαν με μαζική συμμετοχή λαού στην εκτεταμένη λαϊκή αντι-βία που ήρθε απόλυτα φυσιολογικά από τις σκηνές βίας που συμμετείχε ως μάρτυρας ή θύμα. Μέσα από τις παραπάνω διαπιστώσεις δικαιώθηκε και η βίαιη εξέγερση του Δεκέμβρη το 2008. Μία ακόμα παρακαταθήκη ήταν η βοήθεια από μικροεπαγγελματίες και μικροβιοτέχνες στην οργάνωση και στήριξη της δράσης της πλατείας Συντάγματος. Μικροεπαγγελματίες και μικροβιοτέχνες που ήξεραν ότι δεν μπορούν να κλείσουν το μαγαζί τους για να κατέβουν να δράσουν μαζί μας κάθε μέρα, γιατί το κύριο μέλημά τους αυτή την περίοδο ήταν πως να μειώσουν τα χρέη τους και να μην βάλουν λουκέτο, αλλά βοηθούσαν με όποιο τρόπο μπορούσαν και εξυπηρετούσε η επιχείρηση την οποία κατείχαν γιατί έβλεπαν ότι η πολιτική αυτή τους οδηγεί στην εξαθλίωση. Έβλεπαν ότι ο αγώνας αυτός ήταν ΚΑΙ προς το δικό τους όφελος, αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι δεν μπορούν να ηγηθούν αυτού. Τέτοια ήταν πχ. φωτοτυπάδικα, φαγάδικα, ξενοδοχεία κλπ. Η σημαντικότερη όμως παρακαταθήκη αυτού κινήματος ήταν η (έστω και προσωρινή) διαφυγή από την ατομικότητα του καθενός. Η συνάντηση ανθρώπων που κλεισμένοι στα σπίτια τους, είχαν πειστεί ότι οι ίδιοι φταίνε για τα προβλήματά τους, μία προσπάθεια που το κράτος ενίσχυσε από το 2009 μέσω των ΜΜΕ και δηλώσεων όπως του Πάγκαλου ότι «μαζί τα φάγαμε». Συνάντηση ανθρώπων που η αριστερά καλούσε τόσα χρόνια να βγουν και να διαδηλώσουν. Να φωνάξουν. Να νικήσουν. Γιατί μπορούν!

 Τώρα όλοι αυτοί μπορεί να είναι και πάλι κλεισμένοι στα σπίτια τους, όμως έμαθαν. Έμαθαν ότι δεν φταίνε αυτή για την κρίση. Κι αν είχαν κάποιο μερίδιο ευθύνης ήταν γιατί αδιαφόρησαν. Τώρα όμως το κάθε σπίτι δεν κλαίει, αλλά βράζει.

  Πως συνεχίζουμε…

 Αυτή δεν είναι εύκολη ερώτηση, μιας και για να απαντήσουμε σε αυτό πρέπει να σκύψουμε πάνω από όλα τα σημεία σταθμούς της κινηματικής μας ιστορίας. Παράλληλα όμως πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι copy – paste δεν πιάνουν εδώ. Το φοιτητικό κίνημα του Μάη – Ιούνη του 2006 αποδείχτηκε ότι ήταν το κατάλληλο να απαντήσει στη αντιεκπαιδευτική πολιτική που εφαρμοζόταν τότε. Απέτυχε όμως η στείρα αντιγραφή του το 2007, 2008 και το 2011 με το νέο νόμο πλαίσιο.

 Η εξέγερση του Δεκέμβρη το 2008 απαντούσε στις ανάγκες μιας γενικευμένης αντι-βίας στην βία της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που ασκούταν με πρώτο θύμα την νεολαία. Η ιστορία έδειξε ότι το 2009 η εξέγερση αυτή δεν ήταν πλέον η απάντηση που ψάχναμε.

 Το ίδιο λοιπόν και με το κίνημα των πλατειών. Όλοι λίγο-πολύ ξέραμε ότι οι πλατείες δύσκολα θα κέρδιζαν. Οι πλατείες εξελίχθηκαν σε μια αυτοψυχανάλυση. Μία ανάγκη που είχαμε όχι να δείξουμε πόσοι είμαστε στους κρατούντες, αλλά για να δούμε οι ίδιοι. Και είμαστε πολλοί. Πλέον το μάθαμε αυτό. Πως λοιπόν θα το αξιοποιήσουμε;

 Αρχικά, όλα τα παραπάνω κινήματα έχουν μία συγκεκριμένη αδυναμία. Να επικεντρώσουν σε συγκεκριμένα αιτήματα και να οργανώσουν συντονιστικά που να κάνουν αυτό για το οποίο δημιουργούνται. ΝΑ ΣΥΝΤΟΝΙΖΟΥΝ. ΟΧΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ. ΝΑ ΒΟΗΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΡΟΧΟΠΕΔΗ ΑΥΤΩΝ.

 Στην Ελλάδα του 2012 με τους ανέργους να αποτελούν επίσημα το 20% και ανεπίσημα το 30% και να μην έχουν δικαίωμα συμμετοχής στα σωματεία του κλάδου τους, σε συνδυασμό με την εργοδοτική τρομοκρατία και την έλλειψη συνδικαλιστικών φορέων στο μεγαλύτερο τμήμα του ιδιωτικού τομέα, ένας αγώνας μόνο των σωματείων θα απέκλειε την συντριπτική πλειοψηφία των καταπιεσμένων της χώρας.

 Από την άλλη, ένας αγώνας έξω και πέρα από τα σωματεία και τα συνδικάτα, είναι αδύνατο να απαντήσει στα προβλήματα της εργασίας, στις αυθαιρεσίες της εργοδοσίας, να εξειδικεύσει σε κάθε κλάδο, να περιγράψει την αυριανή Ελλάδα της εργασίας και να παλέψει για την δημιουργία της.

Πρέπει λοιπόν, να απαντήσουμε

  • με συνελεύσεις γειτονιάς που έχουν υποχρέωση να ξεπεράσουν τις παιδικές ασθένειες του Συντάγματος και που θα αναπτύξουν την αλληλεγγύη, θα μπλοκάρουν τον κρατικό μηχανισμό είσπραξης εσόδων μέσα από τα χαράτσια, θα χρησιμοποιήσουν χιλιοχρησιμοποιημένες αλλά και πρωτότυπες μεθόδους δράσεις, θα διαμορφώσουν σαφείς θέσεις – στόχους για το πως η χώρα θα σπάσει τις αλυσίδες της εξάρτησης τώρα, θα «μπολιάσουν» τον λαό με αυτές, σε συντονισμό βέβαια
  • με τα συνδικάτα που έχουν βγει σε απεργίες διαρκείας και μάχονται κατά των απολύσεων και των λουκέτων, τους εργαζόμενους που ξέρουν καλύτερα από τον καθένα την παραγωγή υπεραξίας και τις δυνατότητες της χώρας, παράλληλα όμως
  • αυτά πρέπει να συντονιστούν σε ένα ενιαίο δημοκρατικό συντονιστικό όπου το μέτρο της αντιπροσώπευσης θα εξασφαλίζει την ισότιμη συμμετοχή όλων των παραπάνω συνιστωσών. Που θα δημιουργήσει τις δικές του δομές αντιπληροφόρησης, θα είναι έτοιμο να αντιμετωπίσει τους μηχανισμούς του κράτους που θα στραφούν εναντίον του, παράλληλα όμως

με μια αντιιμπεριαλιστική κίνηση – μέτωπο που θα θέτει στο προσκήνιο αυτές τις διεκδικήσεις, καθορίζοντας αυτή την ατζέντα της πολιτικής συζήτησης αντίθετα και ανεξάρτητα από εκείνη της τρόικας, της κυβέρνησης και της ΕΕ.

Έχουμε δρόμο λοιπόν ακόμα, αλλά καθόλου χρόνο για χάσιμο.

Δημοσιεύτηκε στον Λαμπτήρα Πυρακτώσεως (τεύχος 8ο, Φλεβάρης 2012)

Περί αυτονόητων…(ή Δικαιώματα σε εποχή κρίσης)

Εργάζομαι σε μια κατασκευαστική – μελετητική εταιρεία τα τελευταία τρία χρόνια. Δεδομένου ότι πρόκειται για ιδιωτικό τομέα, θεωρούμαι ευνοημένη που με ήπια διεκδίκηση αναγνωρίσθηκαν μισθολογικά οι τίτλοι σπουδών μου (πτυχίο – μεταπτυχιακό).  Εκφράζοντας σθεναρότερες δε απαιτήσεις, κατάφερα να εξασφαλίσω πληρωμή και για τις υπερωρίες (!).

Πάρα ταύτα, από τον Ιανουάριο του 2010, με πρόσχημα την οικονομική κρίση και τη χαμηλή ρευστότητα, οι εργοδότες μου έκριναν σκόπιμο να κόψουν τις κακές συνήθειες και ως εκ τούτου αποφάσισαν να σταματήσουν να πληρώνουν τους υπαλλήλους (περίπου 80 άτομα). Ξεκινώντας με ανακοινώσεις περί ολιγοήμερης καθυστέρησης της καταβολής μισθών προκειμένου να μη γίνουν απολύσεις, η εργοδοσία ζητούσε τόσο την κατανόηση και την υπομονή των υπαλλήλων όσο και τη στήριξη, ώστε όλοι μαζί «να προχωρήσουμε το μεγαλόπνοο ταξίδι της εταιρείας». Καθότι όμως τα αφεντικά είναι πολύ δημοκρατικά, μας δόθηκε και η ‘επιλογή’ της παραίτησης αν δεν δεχόμασταν την εν λόγω τακτική.

 Εν όψει της καλπάζουσας ανεργίας και με δεδομένες τις δεσμεύσεις της εργοδοσίας ότι καταβάλλεται κάθε προσπάθεια για ομαλή καταβολή μισθών, εκ μέρους του εργατικού δυναμικού  δεν σημειώθηκαν παρά ελάχιστες αντιδράσεις.

Ως αναμενόμενο, η ολιγοήμερη καθυστέρηση μισθοδοσίας έγινε πολύμηνη, με συνεχείς αναβολές και ταυτόχρονες εκκλήσεις κατανόησης. Οι ρυθμοί δε εργασίας συνεχίστηκαν κανονικά, ως να τρεφόμασταν με παχυλούς μισθούς.  Μέσα στο καλλιεργούμενο κλίμα τρομοκρατίας «κάνε υπομονή αλλιώς θα απολυθείς κι άντε να βρεις δουλειά αυτό τον καιρό», συνειδητοποίησα το μέγεθος της εκμετάλλευσης. Έτσι, μετά από τέσσερις μήνες που δούλευα αμισθί, αποφάσισα να αναζητήσω ποιες ήταν οι προβλεπόμενες από το νόμο ενέργειες ώστε να διεκδικήσω τα δικαιώματά μου υπό αυτές τις συνθήκες.

Ως πρώτο βήμα, απευθύνθηκα στην επιθεώρηση εργασίας, όπου και υπέβαλλα καταγγελία προς την εταιρεία για μη υποβολή δεδουλευμένων. Με τη συγκεκριμένη διαδικασία, η επιθεώρηση εργασίας ορίζει μια ημερομηνία στη οποία, εργοδότης και εργαζόμενος προσέρχονται σε κοινή συνάντηση με τον επόπτη εργασίας προκειμένου να διερευνηθεί η ισχύς των καταγγελλομένων αλλά και οι προθέσεις του εργοδότη. Στην ορισμένη συνάντηση, η εταιρεία εκπροσωπήθηκε από τον δικηγόρο της, ο οποίος σαφώς αναγνώρισε ότι υπάρχουν οφειλές απέναντί μου, πλην όμως δεν ήταν σε θέση να διευκρινίσει πότε και αν θα καταβάλλονταν τα οφειλόμενα.

Εξελικτικά προχώρησα στο δεύτερο βήμα, το οποίο είναι η επίσχεση εργασίας. Με την άσκηση αυτού του δικαιώματος μου, δήλωσα στους εργοδότες μου ρητά με αποστολή εξώδικου εγγράφου, ότι διακόπτω την απασχόλησή μου μέχρι να μου καταβληθούν οι καθυστερούμενες αποδοχές. Διαδικαστικά, κατά τη διάρκεια της επίσχεσης εργασίας ο εργαζόμενος δεν υποχρεούται να παρέχει εργασία ούτε και να παρουσιάζεται στην επιχείρηση δικαιούμενος παράλληλα τις αποδοχές του για το χρονικό διάστημα αποχής του μέχρι την αποπληρωμή των οφειλομένων από τον εργοδότη. Επιπλέον έχει το δικαίωμα να απασχοληθεί σε άλλο εργοδότη, για την αντιμετώπιση των βασικών του αναγκών. Εναλλακτικά, ο υπάλληλος δικαιούται επίδομα επίσχεσης του ΟΑΕΔ, το οποίο είναι αντίστοιχο του επιδόματος ανεργίας, καταβάλλεται για όσο διάστημα διαρκέσει η επίσχεση και επιστρέφεται στον ΟΑΕΔ με την αποπληρωμή των οφειλομένων από τον εργοδότη, όταν ικανοποιηθούν οι όροι της επίσχεσης.
Πρακτικά, το συγκεκριμένο μέτρο αποτελεί πιο αποτελεσματικό παράγοντα πίεσης όταν ασκείται από όσο το δυνατόν περισσότερους υπαλλήλους, χωρίς όμως η μαζικότητα να αποτελεί και προϋπόθεση άσκησης του δικαιώματος αυτού.

Ταυτόχρονα με την επίσχεση εργασίας, υπέβαλλα και μήνυση προς τον πρόεδρο της εταιρείας και τον διευθύνοντα σύμβουλο  προκειμένου να πιέσω περισσότερο την εταιρεία αλλά και να κατοχυρώσω νομικά το αίτημα εξόφλησής μου.

Όλη η ανωτέρω διαδικασία, βρίσκεται σε εξέλιξη και παρότι είναι χρονοβόρα διασφαλίζει την ηθική και οικονομική αποζημίωσή μου.  Αξίζει δε να σημειωθεί σε ότι αφορά τους συναδέλφους μου, ότι παρά τους αρχικούς έντονους ενδοιασμούς των περισσοτέρων να έχουν την παραμικρή αντίδραση στην όλη κατάσταση, παρά το φόβο μη χάσουν τη δουλειά τους ή έστω μη χαρακτηριστούν ως «αντιδραστικοί» από τον εργοδότη, εν τέλει αποφάσισαν να διεκδικήσουν ομοιοτρόπως τα δικαιώματά τους συνειδητοποιώντας αφενός το δίκαιο των αιτημάτων και αφετέρου ότι η εργοδοσία μπορεί ενδεχομένως να στοχοποιήσει ένα δυο υπαλλήλους που προβαίνουν σε μεμονωμένες δράσεις αλλά όχι ένα σύνολο εργαζομένων που αποφασίζουν μαζικά να διεκδικήσουν…. τα αυτονόητα.

Δημοσιεύτηκε στον Λαμπτήρα Πυρακτώσεως (τεύχος 6ο, Δεκέμβρης 2010)

ΜΑΖΙΚΕΣ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ!!!

Η Απεργία συνεχίζεται και αύριο Σάββατο 11/2, με συγκέντρωση στις 11:00 π.μ. στο Σύνταγμα.

Την Κυριακή 12/2/2012 Αγωνιστικό Συλλαλητήριο των συνδικάτων στις 17:00 στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ.

ΕΚΤΑΚΤΟ! Απέκλεισαν τα γραφεία της ΔΟΕ–Ρίχνουν δακρυγόνα μέσα στα γραφεία!

Δυνάμεις των ΜΑΤ απέκλεισαν τα γραφεία της ΔΟΕ και ρίχνουν δακρυγόνα από τα παράθυρα μέσα στο κτήριο. Δύο εκπαιδευτικοί είναι σοβαρά τραυματισμένοι. Δεκάδες δάσκαλοι βρίσκονται στο κτήριο.

ΑΔΕΔΥ: Στάση εργασίας την Τετάρτη για το 40ωρο στο Δημόσιο

Το γενικό συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ αποφάσισε την πραγματοποίηση παναττικής στάσης εργασίας από τις 11:30 μέχρι τη λήξη του ωραρίου, την Τετάρτη, ημέρα που το νομοσχέδιο για την αύξηση των ωρών εργασίας στο Δημόσιο στις 40.Παράλληλα, η συνδικαλιστική οργάνωση των δημοσίων υπαλλήλων καταγγέλλει ευρύτερη επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων στο Δημόσιο.Η ΑΔΕΔΥ έχει προαναγγείλλει συγκέντρωση στις 12:00 στην πλατεία Καραϊσκάκη μπροστά στα γραφεία της ΠΟΕ ΟΤΑ.Συγκεκριμένα, στην ανακοίνωσή της η ΑΔΕΔΥ αναφέρει:

«Η κοινωνία, οι εργαζόμενοι, οι Δημόσιες υπηρεσίες και οι εργαζόμενοι στο δημόσιο βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την πιο άγρια επίθεση των τελευταίων δεκαετιών σε βάρος των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων μας.

»Με πρόσχημα το χρέος και την κρίση για την οποία δεν έχουμε καμία ευθύνη οι εργαζόμενοι, μειώθηκαν και μειώνονται τα εισοδήματά μας, καταργήθηκαν και καταργούνται τα ασφαλιστικά μας δικαιώματα, ελαστικοποιούνται οι εργασιακές μας σχέσεις, απολύονται έκτακτοι που καλύπτουν πάγιες ανάγκες, ιδιωτικοποιούνται και υποβαθμίζονται δημόσιες υπηρεσίες, καταργούνται σχολεία και υπηρεσίες υγείας, και μέσα από το νέο μισθολόγιο – φτωχολόγιο, προωθούνται νέες περικοπές σε βάρος των εισοδημάτων μας.

»Σήμερα και πάλι στο όνομα της κρίσης και με πρόσχημα την καλύτερη εξυπηρέτηση του πολίτη η Κυβέρνηση σε συνεργασία με την ΝΔ και το ΛΑΟΣ ψηφίζουν στη βουλή την αύξηση των ωρών εργασίας στο δημόσιο στις 40 προσθέτοντας 2,5 αλλά και 10 ώρες εργασίας την βδομάδα για κάποιες κατηγορίες εργαζόμενων

»Είναι φανερό ότι η αύξηση των ωρών εργασίας θα επεκταθεί και σε άλλους κλάδους που σήμερα δεν περιλαμβάνονται όπως πχ εκπαίδευση κλπ..

»Η αύξηση των ωρών εργασίας πέρα από την κατάργηση ενός δικαιώματος που έχει κατακτηθεί με αγώνες έχει αρνητικές επιπτώσεις στον ατομικό και οικογενειακό προγραμματισμό στον ελεύθερο χρόνο και στην ίδια την ζωή των εργαζομένων.

»Η αύξηση των ωρών εργασίας οδηγεί σε νέες οριζόντιες περικοπές των εισοδημάτων των εργαζομένων από 6 έως 20%.

»Συνδέεται με τις απολύσεις χιλιάδων συμβασιούχων και την καταστροφή χιλιάδων θέσεων εργασίας στο Δημόσιο σε βάρος κυρίως των νέων (που το ποσοστό ανεργίας υπερβαίνει το 37%) και της λειτουργίας των παρεχόμενων κοινωνικών υπηρεσιών προς τους πολίτες.

»Παράλληλα επιδεινώνει τη θέση δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων που απασχολούνται σε επικίνδυνες και ανθυγιεινές συνθήκες (νοσοκομεία, μηχανογραφικές υπηρεσίες, εργαστήρια, τομείς Αυτοδιοίκησης κ.α.) και δεν είναι ενταγμένοι στα ΒΑΕ αφού με τη συγκεκριμένη ρύθμιση καταργούνται συλλήβδην και ισοπεδωτικά οι ρυθμίσεις για λιγότερη έκθεση σε επιβλαβείς συνθήκες και παράγοντες για την ίδια την υγεία τους.

»Την ώρα που η ανεργία αυξάνει με ταχύτητα προς το 20%, την ώρα που οι ίδιες οι μελέτες της Κυβέρνησης διαπιστώνουν ότι το «μισθολογικό κόστος» και ο όγκος απασχόλησης στο Δημόσιο είναι στα χαμηλότερα επίπεδα των χωρών του ΟΟΣΑ, η μείωση της απασχόλησης στο Δημόσιο μέσα και από την αύξηση των ωρών εργασίας, προσλαμβάνει χαρακτηριστικά ευρύτερων αρνητικών επιπτώσεων και εξελίξεων για το μέλλον των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

»Ο μύθος για την καλύτερη εξυπηρέτηση του πολίτη, που για μια ακόμη φορά χρησιμοποιείται από την Κυβέρνηση, δεν μπορεί να αποπροσανατολίσει κανέναν. Πολύ περισσότερο όταν με τον περιορισμό των δαπανών για τη λειτουργία των Δημοσίων Υπηρεσιών, με τις καταργήσεις και συγχωνεύσεις υπηρεσιών υγείας και παιδείας και με τις ιδιωτικοποιήσεις Δημοσίων Υπηρεσιών, τα δημόσια κοινωνικά αγαθά υποβαθμίζονται με δραματικές επιπτώσεις σε βάρος του πολίτη».

tanea.gr, 15/5/2011